Jos Bouveroux & Luc Huyse - Het onvoltooide land

Wat? Voltooiing of ontbinding?

Wie? Jos Bouveroux is Wetstraatjournalist en voormalig hoofdredacteur bij het vrt-radionieuws; Luc Huyse heeft als politicoloog al meerdere boeken op zijn naam staan over de Belgische politiek.

Genre: politiek

Sterren: ****

De voorbije gebeurtenissen hebben alvast één ding geleerd: als de nood erg hoog is, staan er altijd mannen en vrouwen klaar die bereid zijn een compromis à la belge te sluiten, dat de problemen weliswaar niet oplost maar eventjes vooruit in de tijd duwt. Elke stap in de staatshervorming is gezet om erger te voorkomen.

Recensie: Over minder dan een week trekt België naar de stembus, niet alleen voor de Europese verkiezingen, maar ook voor de samenstelling van nieuwe gewest- en gemeenschapsparlementen, in Vlaanderen gemakshalve bijeengevoegd tot het Vlaams Parlement. Het lijkt een gevestigde waarde, maar toch is het pas de vierde keer dat de parlementsleden rechtstreeks verkozen worden. De unitaire Belgische staat ligt nochtans al veel langer achter ons. Politiek journalist Jos Bouveroux en politicoloog Luc Huyse beschrijven in Het onvoltooide land het ontstaan van de federale staat en de overheveling van bevoegdheden naar wat uiteindelijk de gewesten en gemeenschappen zijn geworden.

Het verhaal begint in 1944 met de koningskwestie, een eerste grote clash tussen Vlamingen en Walen, en loopt tot heden, met de zeer turbulente regeringsvorming van 2007 en 2008. Bouveroux en Huyse tonen wie de vragende partijen waren voor alweer een nieuw rondje staatshervorming, en hoe de geesten geleidelijk evolueerden naar de federale staat zoals we die nu kennen. Maar nog is het land niet voltooid, zoals blijkt uit de huidige communautaire spanningen. De mannen en vrouwen die een compromis à la belge kunnen vormen, zijn deze keer nog niet opgestaan. Voltooiing of ontbinding, waar staan we over pakweg tien jaar?

Links: geluidsfragment van Klara - interview met Bouveroux bij BPlus - recensie van Cutting Edge

Het onvoltooide land van Jos Bouveroux en Luc Huyse verscheen bij Uitgeverij Van Halewyck in mei 2009.
214 pagina's, isbn 9789056179175

David Benioff - Stad der dieven

Wat? Een dozijn eieren.

Wie? David Benioff (New York, 1970) is auteur en scenarioschrijver.

Genre: historische roman

Sterren: ***

Ik betwijfelde of de jongen de ochtend zou halen, maar ik wilde niet dat hij hier zou sterven, alleen met het bebaarde lijk en de lege nestkasten. De doden waren overal in Piter: hoog opgetast achter het gemeentelijke mortuarium; verteerd in de vuurputten vlak buiten het Piskarevski-kerkhof; verspreid over het ijs van het Ladogameer, zodat de meeuwen zich aan hen te goed konden doen, als er tenminste nog meeuwen waren. Maar van alle plekken die ik had gezien was dit de eenzaamste.

Recensie: Oorlog in Leningrad. De jonge Lev dreigt geëxecuteerd te worden omdat hij een gesneuvelde Duitse soldaat wat drank afpakte. In de cel ontmoet hij Kolja, een deserteur die hetzelfde lot te wachten staat. Maar de twee krijgen opschorting van straf op voorwaarde dat ze in de verhongerde stad twaalf eieren vinden voor de bruidstaart van de dochter van de kolonel. De zoektocht leidt hen naar de enige plaats waar nog eieren te vinden zijn: voorbij de Duitse stellingen, waar ze terechtkomen bij een groep partizanen.

Benioff is een rasverteller: hij schreef onder andere de scenario's van Troy en The Kite Runner. Het verhaal vliegt aan je voorbij en schetst in vlotte dialogen de veranderingen die de jonge Lev doorgaat op weg naar de volwassenheid. Daar tegenover staat dat het iets té vlot gaat. Stad der dieven is een oorlogsroman waarvan de scherpe kantjes zijn weggevijld om na 320 pagina's toch maar een goed gevoel over te houden. Ja, er vallen doden, en de Duitsers gedragen zich beestachtig, maar het doet op een of andere manier nogal klinisch aan. Of hoe een oorlogsboek toch een léúk boek kan zijn.

Links: Wikipedia (Engels) - Uitgeverij Signatuur - recensies van FOK.nl, nu.nl en Guido Huisintveld
Google Maps: Stad der dieven op de wereldkaart

Stad der dieven van David Benioff - oorspronkelijke titel City of Thieves - verscheen bij Signatuur in het voorjaar van 2009, vertaald uit het Engels door Sandra van de Ven.
319 pagina's, isbn 9789056722906

Andrea Camilleri - De vleugels van de sfinx

'U bent een vreselijke lastpak, weet u dat?'
'Dat ben ik met u eens, maar het is bij ons nu eenmaal zo dat je in politieonderzoeken op parlementsleden, priesters, politici en maffiosi stuit, die met z'n allen een rookgordijn leggen om de vermoedelijke verdachte te beschermen.'

****

Wat speelt zich niet allemaal af in het verborgene? Achter de schermen van de politiek, de misdaad, de kerk, de liefdadigheid? Zeker in het Siciliaanse land, waar de achtergrond belangrijker is dan dat wat effectief uitgesproken wordt. Geen mens die dat beter doorheeft dan commissaris Montalbano, sinds jaar en dag Italië's meest geliefde politieman. Geen politicus is zo machtig, geen kerkvoogd zo heilig, dat ze Montalbano ook maar een strobreed in de weg kunnen leggen in zijn zoektocht naar de waarheid. Camilleri hanteert ook in De vleugels van de sfinx zijn gekende, luchtige stijl om toch iets wezenlijks te vertellen. Hij deed dat altijd al, en toch blijft hij verrassen. Altijd een genot, Camilleri lezen!


Lees meer over Camilleri bij Italibro.

De vleugels van de sfinx van Andrea Camilleri - oorspronkelijke titel Le ali della sfinge - verscheen bij Prometheus in het voorjaar van 2009, vertaald uit het Italiaans door Liesbeth Dillo.
216 pagina's, isbn 9789044613322

Giulio Leoni - De kruistocht van de duisternis

Wat? De zeven hoofdzonden in Rome.

Wie? Giulio Leoni (1952) werd beroemd dankzij zijn thrillers met Dante Alighieri als detective.

Genre: historische misdaadroman

Sterren: **

Ook hij wilde de dichterskroon. En hij wilde dat zijn stadgenoten bogen voor zijn gaven als bestuurder van de publieke zaak. Als hij terug was met het bericht van de overgave van Bonifatius, dan zou zijn wagen op de Via Cassia worden voorafgegaan door een heraut die de mensen uit de buurt erop wees dat met hem de hervonden gezondheid van zijn stad terugkeerde uit Rome. De vrouwen zouden in de deur gaan staan als hij langstrok, en bloemblaadjes op het oude plaveisel strooien na hun fraaiste kleurige doeken uit de ramen te hebben gehangen.

Recensie: Enige ijdelheid is Dante Aleghieri niet vreemd, zo blijkt uit bovenstaand fragment. Dante, gekend van De goddelijke komedie, is de hoofdfiguur in een misdaadtrilogie van de Italiaanse auteur Giulio Leoni, waarvan De kruistocht van de duisternis het laatste deel is.

IJdelheid is niet Dante's enige zonde, hoe christelijk hij zich ook voordoet. Hij kan al eens in woede uitbarsten, is niet ongevoelig voor vrouwelijk schoon en toont zich bovenmatig trots over zijn thuisstad Florence. In al zijn zonden hoeft Dante nauwelijks onder te doen voor de inwoners van de stad Rome, een rovend, vechtend en onkuisheid plegend zootje ongeregeld (paus Bonifatius weet zich in dat opzicht best te handhaven). Het siert Dante dat hij wél medelijden opbrengt voor de hoeren die zijn omgebracht in de Romeinse straten, in tegenstelling tot de ordehandhavers van de stad die afwachten tot de moordenaar hen voor de voeten komt lopen.

De kwestie van de lijken komt af en toe ter sprake tijdens Dante's verblijf in Rome, maar hij trekt toch vooral op met een senator, een joodse arts en een Perzische reiziger. Samen voeren ze discussies over het nut van een nieuwe kruistocht tegen de Arabieren. en ontdekken ze allerlei boekwerken en geënsceneerde sterrenhemels. Het verhaal gaat overal en nergens over tot de lijken weer opduiken en hun plaats krijgen in een enigszins potsierlijke plot. Weinig opwindend en lastig lezend einde van een matige trilogie.

Meer van Giulio Leoni: De mozaïekmoorden - De lichtmoorden
Links: zijn eigen site - zijn pagina bij De Arbeiderspers
Google Maps: De kruistocht van de duisternis op de wereldkaart

De kruistocht van de duisternis van Giulio Leoni - oorspronkelijke titel La crociata delle tenebre - verscheen bij De Arbeiderspers in mei 2009, vertaald uit het Italiaans door Jan van der Haar.
336 pagina's, isbn 9789029567626

De Braeckeleer & Krick - Kleurenblind

Wat? Supernatural.

Wie? Nico De Braeckeleer (1974) publiceerde in 2008 zijn debuutthriller; Kees Krick (1964) is freelance schrijver en fotograaf.

Genre: horror

Sterren: **

Van wie waren de stemmen afkomstig en waarom verhieven ze zich? Waarom waren ze verbolgen? En waarom waren ze mij vijandig gezind?
Er zijn geen stemmen, ging het door mijn hoofd. Ik droom. Ik droom!
'K.........ooo.........mmmmmmmm.'

Recensie: Nederlander Kees Krick en Vlaming Nico De Braeckeleer, bij sommigen al bekend van Nachtblauw, zijn debuutthriller uit 2008, schreven elk een verhaal voor Kleurenblind. Helrood van De Braeckeleer gaat over Kirsten, die aangesteld wordt als conciërge in een voormalige psychiatrische instelling. Sepia van Kees Krick is het verhaal van een fotograaf die zijn modellen een na een ziet omkomen in mysterieuze omstandigheden. Beide verhalen hebben één ding gemeen: spoken.

Ondergetekende heeft niet veel affiniteit met het spokengenre, en zou dat liefst zo houden, maar het boek leest wel vlot, en vooral tijdens Helrood gaan je opeens allerlei rare geluidjes opvallen in je eigen huis. Het is eens wat anders, een spannend intermezzo, maar laat de spoken toch maar aan ons voorbijgaan.

Links: de sites van Nico De Braeckeleer en van Kees Krick - uitgeverij Kramat

Kleurenblind van Nico De Braeckeleer en Kees Krick verscheen bij Kramat in 2009.
208 pagina's, isbn 9789079552115

Arne Dahl - Bijbelse wateren

Wat? 't Is van je ex dat je 't moet hebben.

Wie? Arne Dahl is het pseudoniem van Jan Arnald (Zweden, 1963), schrijver, redacteur en literair criticus.

Genre: misdaadroman

Sterren: ***

Haar blik viel op de ring. De inscriptie. Die had ze lang niet meer gezien.
'Vele wateren kunnen de liefde niet blussen.'
En toen zat hij daar weer op zijn knieën in dat rozenrode restaurantje. Dag. Dag Lundmark.

Recensie: Arne Dahl is nog steeds de man van de lacherige spanning, of van de spannende humor, zo je wil. We geven graag toe dat er wel meer schrijvers zijn die goeie personages neerzetten, maar de meeste houden het (noodgedwongen?) bij één of hooguit twee flikken. Arne Dahl is de enige die met flair een heel team uit zijn pen tovert, een team dat je in het echt ook wel eens tegen het lijf zou willen lopen.

Na Arto Söderstedts gloriemoment in Europa Blues krijgt een ander A-teamlid, Kerstin Holm, in Bijbelse wateren een prominente rol. Haar ex, ook een politieman, wiens verlovingsring ze na vele jaren nog altijd draagt, heeft een asielzoeker neergeknald op het dak van diens flat. Zelfverdediging, zegt hij, maar dat wordt door het A-team betwijfeld. Tegelijk wordt een tweede zaak geopend. Een verkouden inbreker treft het ontbonden lijk aan van iemand die in een brief beweert moorden te hebben gepleegd in het buitenland. Een werkje voor het A-team dus, voluit de 'speciale eenheid van de rijksrecherche voor geweldsdelicten van internationale aard'. En Arne Dahl zou Arne Dahl niet zijn mochten ook deze twee onderzoeken niet in elkaars vaarwater terechtkomen. De plot klopt als een bus, het team doet haar karakteristieke eigen ding en Dahl houdt je aan het boek gekluisterd tot het einde. Meer kan een mens toch niet willen?

Meer van Arne Dahl: Europa Blues
Links: Dahls eigen site - uitgeverij De Geus - auteurspagina's van BlueOwl Books en misdaadromans.nl
Google Maps: Bijbelse wateren op de wereldkaart

Bijbelse wateren van Arne Dahl - oorspronkelijke titel De största vatten - verscheen bij De Geus in april 2009, vertaald uit het Zweeds door Ydelet Westra.
377 pagina's, isbn 9789044511116