Karin Slaughter - Genesis

Met elke stap werd de stank erger: ontlasting, urine, zweet, angst. Misschien was de angst van Will zelf afkomstig. Anna had weten te ontsnappen. Misschien had ze daarbij haar belager verwond. Misschien zat de man beneden te wachten met een pistool, een scheermes of een dolk.

***

Karin Slaughter is een van die schrijvers die bij verschijnen van een nieuw boek meteen een hele tafel krijgen in de boekwinkel. Want niet alleen Genesis moet erop, maar ook de zes voorgaande boeken, meestal in een nieuw kleedje, en liefst ook nog enkele andere van haar schrijfsels. Voor wie het nog niet wist: Slaughter verkóópt.

Genesis is deel zeven in de reeks rond kinderarts Sara Linton. Na de dood van haar man is ze naar de grote stad gevlucht, waar ze op de spoeddienst van het ziekenhuis haar verdriet tracht te vergeten. Wanneer een hevig mishandelde vrouw wordt binnengebracht trekt ze zich haar lot aan, zodat ze als vanzelf betrokken raakt bij het onderzoek naar de ontvoering van een aantal bitches (excusez le mot, maar nauwkeuriger vallen ze niet te omschrijven). Dat onderzoek is in handen van een diabetische zwangere vrouw en een dyslectische, door zijn vrouw mishandelde man, beide werkzaam bij de GBI, de minder coole plaatselijke variant van het FBI.

Slaughter heeft succes dankzij het betere plotwerk. Dat is zeer terecht, blijkt ook weer uit Genesis. Maar aan de andere kant is het hele boek nogal zoutloos qua taalgebruik. "Zijn verdriet vulde de kamer." En helaas ook het hele boek. Daarnaast, inhoudelijk, wordt letterlijk alles uitvergroot. Het moet net iets bloediger zijn. Het kapotte kraakbeen is zichtbaarder dan ooit tevoren. Mannen zijn niet gewoon homo, maar "gay als een kerstboom" (het flikkert, wellicht). Sara's overleden echtgenoot was niet gewoon een leuke man, neen, hij was GOD. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Maar los daarvan: Genesis is een fantastisch boek! Helaas is ook dat een tikkeltje overdreven.


Genesis van Karin Slaughter - oorspronkelijk uitgegeven als Undone in de VS en als Genesis in de rest van de wereld - verscheen bij Cargo in de zomer van 2009, vertaald uit het Engels door Ineke Lenting.
516 pagina's, isbn 9789023441908

J.M. Coetzee - Wachten op de barbaren

Wat? De rand van het land.

Wie? J.M. Coetzee (Kaapstad, 1940) is Nobelprijswinnaar literatuur.

Genre: roman

Sterren: ****

Pijn is waarheid; al het andere is aan twijfel onderhevig. Dat steek ik op van mijn gesprek met kolonel Joll, die ik in mijn fantasie met spits toelopende vingernagels, lila zakdoeken en slanke voeten in soepele schoenen voortdurend zie lopen in de hoofdstad waarnaar hij met duidelijk ongeduld terugverlangt, en ik zie hem in de gangen van de schouwburg tussen de bedrijven door tegen zijn vrienden smiespelen.

Recensie: 'Voordat u kwam waren er geen grensconflicten', zegt de oude magistraat tegen de legercommandant die de rust in deze uithoek van het land komt herstellen. Of was er helemaal geen sprake van onrust? Wanneer wordt een buurman een bedreiging? Waar ligt de grens? En als het tot een gewapend treffen komt, wie is dan de strijd begonnen? Brandend actuele vragen, verpakt in een verhaal over een duif in een fort aan de grens, geconfronteerd met haviken uit de hoofdstad. De magistraat toont zijn menselijke kant, en dat wordt hem niet in dank afgenomen.

Links: wikipedia

Wachten op de barbaren van J.M. Coetzee - oorspronkelijke titel Waiting for the Barbarians - verscheen bij Cossee in 2002, vertaald uit het Engels door Peter Bergsma.

Ernest Ferrero - N.

Wat? Bonaparte.

Wie? Ernesto Ferrero (Turijn, 1938) is een Italiaanse auteur en winnaar van de Premio Strega.

Genre: historische roman

Sterren: ****

Voor het moment zijn wij zijn kooi, zijn straf. Maar is dat voldoende? Is het trage braadspit van het Vagevuur de onverbiddelijke, onpartijdige, voorbeeldige straf die ik jarenlang verlangd heb?

Recensie: Een kleine man met een groot ego. Zelfs in ballingschap op een petieterig eiland in de Middellandse Zee weet hij de mensen nog voor zich in te nemen. Neem nu Martino Acquabona. 'De geboorte van mijn haat voor de Grote Lijkenpikker kent een tijd en een plaats: Essling, mei 1809.' De uitleg volgt: 'Essling was niet de bloedigste van alle napoleontische slagen. En juist dat maakt het zo gruwelijk, zo ondraaglijk.' Met zijn verstand haat hij Napoleon, in het boek steevast aangeduid als N., of - ironisch - als 'Hem, de Gezalfde des Heren'. Maar tegelijk kan hij het niet helpen de man te bewonderen.

N. beslaat heel N.'s verblijf op Elba, vanaf het begin van de ballingschap tot het moment dat hij er genoeg van krijgt en richting Waterloo trekt. Ernesto Ferrero kreeg zeer terecht de Premio Strega voor dit boek, met aan het woord de bibliothecaris van N.-in-ballingschap. Haat-liefde-haat-liefde. Twijfelen tussen uitersten vraagt extreme oplossingen.

Links: wikipedia (Italiaans) - homesite
Google Maps: N. op de wereldkaart

N. van Ernesto Ferrero is een uitgave van Prometheus uit 2001, vertaald uit het Italiaans door Etta Maris.
266 pagina's, isbn 9044600052

Jan Seghers - Een al te mooi meisje

Wat? Een mooi meisje in de problemen.

Wie? Jan Seghers is het pseudoniem van Matthias Altenburg (1958), auteur, reporter, criticus, essayist.

Genre: politieroman

Sterren: ***

Toen Marthaler had opgehangen, applaudisseerde Sabato. 'Bravo, dat was een hoogstandje van onderhandelingstechniek.'
Maar Marthaler zag er uitgeput uit. Hij schudde zijn hoofd.
'Nee', zei hij. 'Ik hou helemaal niet van dat soort spelletjes. En eigenlijk schaam ik me ervoor. Maar soms heb ik de indruk dat ze die trucjes al zozeer van ons verwachten dat we helemaal niet serieus meer worden genomen als we ze niet toepassen.'

Recensie: Zeer gedegen politieroman die in tijden van rust op het Wallanderfront menig thrillerliefhebber zal verblijden. Het gaat over een zeer mooi meisje waar vanalles mee aan de hand is - een paar moorden om mee te beginnen. Frankfurter Robert Marthaler is de Wallander van dienst. Tussen privébesognes door brengt hij de zaak tot een goed einde. Intussen heeft hij dat overigens al een paar keer vlotjes overgedaan.

Links: homesite - Uitgeverij De Geus - recensie van Guido Huisintveld en BlueOwl
Google Maps: Een al te mooi meisje op de wereldkaart

Een al te mooi meisje van Jan Seghers - oorspronkelijke titel Ein allzu schönes Mädchen - verscheen bij De Geus in 2005, vertaald uit het Duits door Pim Lukkenaer.
414 pagina's, isbn 9044506501

V.S. Naipaul - Miguel Street

Wat? Herinneringen aan Trinidad.

Wie? V.S. Naipaul (Trinidad, 1932) is een Britse schrijver en Nobelprijswinnaar.

Genre: roman

Sterren: ****

Er klonk geen gehamer en gezaag meer in Popo's werkplaats. Het zaagsel rook niet meer zo vers en werd zwart, als vuil bijna. Popo begon zwaar te drinken, en ik vond hem niet zo aardig als hij dronken was. Hij stonk naar rum en begon aldoor te huilen, en dan werd hij kwaad en wilde hij mensen in elkaar slaan. Daarmee werd hij een geaccepteerd lid van de club.

Recensie: Zonder V.S. Naipaul zouden we allicht nooit weten hoe het leven was in Trinidad net na de oorlog. De latere Nobelprijswinnaar verhuisde al in 1950 naar Engeland, maar weet nog het een en het ander te vertellen over zijn jeugd in Miguel Street. 'Wij die er woonden zagen onze straat als een wereld waarin iedereen duidelijk anders was dan ieder ander.' En dat blijkt ook te kloppen. De bewoners hebben namen als Hoed, Man-Man of Grote Voet. Er is een schrijnwerker die niets maakt, een vrouw met acht kinderen van zeven vaders en een vuilnisophaler die een handeltje begint in tweedehandsgoederen. Het leven speelt zich af op straat, waar de bewoners luidop hun commentaar leveren, en bijgevolg wel eens worden uitgescholden ('Lorna, jij zwamneus met je zwarte zwaaikont', roept Laura haar dochter toe. 'Man, dat mens is net Shakespeare als het op uitdrukkingen aankomt', zei Hoed vol bewondering). Miguel Street is een zeer vermakelijk boek over het sociale weefsel in een arme buurt op een ver eiland meer dan een halve eeuw geleden. En toch zo herkenbaar.

Links: wikipedia - nobelprize.org - Uitgeverij Atlas
Google Maps: Miguel Street op de wereldkaart

Miguel Street van V.S. Naipaul verscheen bij De Arbeiderspers in 1984 en in de Atlas-reeks 'De twintigste eeuw' in 2007, vertaald uit het Engels door Guido Golüke.
203 pagina's, isbn 9789045004259

Félix Fénéon - Het nieuws in drie regels

Wat? Oude nieuwtjes.

Wie? Félix Fénéon (1861 - 1944) was anarchist en kunstcriticus.

Genre: nieuws

Sterren: ****

Mme Fournier, M. Vouin, M. Septeuil, uit Sucy, Tripleval, Septeuil, hebben zich verhangen: in de put, kanker, werkloos.

Recensie: Ocharme drie regeltjes per bericht kreeg dagbladjournalist Félix Fénéon - zo'n honderd jaar geleden ook gekend als anarchist en kunstcriticus - van de Parijse Le Matin om alle ditjes en datjes van overal te lande te melden. Veel messteken en moorden, maar ook de problemen anno 1906: anarchisten die aanslagen plegen en burgemeesters die graag Christus aan de muren van de klaslokalen hangen. Fénéon maakte van dat soort berichten een kunst op zich. Gewapend met kurkdroge humor, ironie en sarcasme, maar ook met mededogen schildert hij in drie regels zijn kleine taferelen van het dagelijkse leven. Enkele voorbeelden.

'Poef', deed het gas bij de Larrieus te Bordeaux. Hij gewond. Het kapsel van zijn schoonmoeder afgebrand. Het plafond weggeblazen.

Omdat hij een witte vlag mooier vindt, had M. Loas, tot voor zeer kort burgemeester in Plovézac, het rood en het blauw eraf geknipt.

Bij La Taye is een sneltrein over twee kussenblokken gedenderd, die er door onbekenden op het spoor waren gelegd. De reizigers voelden het amper.

Een ideaal boek voor op het gastentoilet, hoorde ik iemand zeggen. Inderdaad. Binnenkort in de krant: "M. JB, een lezer uit Ronse, is in het kleine kamertje al lachend om het leven gekomen. De schuldige, wijlen M. Fénéon, blijft ongestraft."

Links: wikipedia (Frans) - Uitgeverij Vrijdag - recensie van Achille van den Branden

Het nieuws in drie regels van Félix Fénéon - oorspronkelijke titel Nouvelles en trois lignes - verscheen bij Uitgeverij Vrijdag in 2009, vertaald uit het Frans door Ruud Ronteltap.
160 pagina's, isbn 9789460010033

Van Loock & Sluszny - Amulet

Wat? Geschiedenis in episoden.

Wie? Ann Van Loock (1969) is leerkracht en scenario- en thrillerschrijfster. Marc Sluszny (1962) is sportman en avonturier.

Genre: thriller

Sterren: **

De vuren zongen genadeloos verder. Ze voelde haar huid al branden. Het idee van de stank deed haar kokhalzen. Haar lange haren hingen voor haar ogen. De donkere lokken waarvan hij de geur telkens zo gretig had opgesnoven. Zo exotisch voor hen uit het hoge noorden. Ze kon zich nog de afgunstige blikken herinneren toen hij voor het eerst met haar had gepronkt. Na die ellendige reis waaraan maar geen einde leek te komen.

Recensie: Van Loock en Sluszny schreven met Code zwart, De witte salamander en En garde een aantal uitstekende factionthrillers, in een enigszins schools aandoende stijl, maar met een internationale toets die in Vlaanderen zelden gezien wordt. Daarna volgde De bende, waarin het duo het nog altijd voortdurende mysterie rond de bende van Nijvel trachtte op te helderen. Dit voorjaar, ten slotte, verscheen Amulet, na het Belgische uitstapje opnieuw internationaler getint, maar helaas niet zo overtuigend als het werk van de beginjaren.

Amulet komt neer op een aaneenschakeling van korte verhalen, verspreid over de eeuwen heen, in verschillende werelddelen, met onderwerpen variërend van de vikingen over het tapijt van Bayeux tot de Amerikaanse onafhankelijkheid. Rode draad, die echter weinig uit de verf komt, is een amulet dat in elk verhaal weer opduikt, en uiteindelijk geluk óf ongeluk zal betekenen voor een jonge vrouw in het hedendaagse Edinburgh.

Amulet leest aangenaam op een luie zomeravond, maar is iets te zoutloos voor een thriller en te fragmentarisch als avonturenroman. Van Loock en Sluszny kunnen beter.

Meer van Van Loock & Sluszny: De bende
Links: de site van beide auteurs en van Marc Sluszny -Uitgeverij Vrijdag - recensie van Crimezone.nl

Amulet van Van Loock & Sluszny verscheen bij Uitgeverij Vrijdag in het voorjaar van 2009.
224 pagina's, isbn 9789460010156