Paul Harris - De geheimhouder

Wat? Korte mouwen en lange mouwen.

Wie? Paul Harris was oorlogsjournalist in Afrika en Pakistan voor hij USA-correspondent werd voor The Observer.

Genre: thriller

Sterren: ****

Kam had gelijk. Het VN-mandaat schreef alleen maar zelfverdediging voor. Als het RUF hen niet aanviel grepen ze niet in. Zo kwam het dat jongens die met AK-47's en roestige machetes zwaaiden de bewapende voertuigen en tanks van de VN op de vlucht hadden gejaagd. Zij hadden de wil om te doden. De VN niet.

Recensie: Paul Harris volgde jarenlang als journalist de grote brandhaarden op het Afrikaanse continent. Voor zijn debuutthriller pikte hij er de Sierra Leoonse burgeroorlog uit. Ter herinnering: die werd tussen 1991 en 2002 uitgevochten tussen het regeringsleger en de rebellen van het Revolutionary United Front onder leiding van Foday Sankoh. Het was een bloedige strijd, gevoerd door duizenden kindsoldaten, met als inzet de macht over het land, en daarmee over de lucratieve diamantenmijnen.

In De geheimhouder gaan we terug naar het jaar 2004. De oorlog is al enkele jaren afgelopen. De Londense journalist Danny Kellerman zit op een dood spoor in zijn carrière wanneer hij een brief krijgt van Maria, zijn minnares en hulpverlener in Sierra Leone vier jaar eerder. Zij schreeuwt om hulp: 'Ik wil dat je naar Freetown komt om me te helpen.' Ongeveer tegelijk komt Danny te weten dat Maria intussen is omgekomen. Hij krijgt van zijn hoofdredacteur het fiat naar Freetown te trekken om een vervolg te breien aan zijn artikels van vier jaar tevoren. Maar eens ter plaatse wordt Danny geobsedeerd door de zoektocht naar Maria's geest. Waar was ze mee bezig? Kende hij haar wel zo goed als hij dacht? Intussen komt Danny's relatie in Londen onder grote druk te staan.

Harris schetst een schokkend beeld van de Sierra Leoonse samenleving. Eerst, in 2000, de burgeroorlog waarin kinderen werden weggeroofd bij hun ouders om ten strijde te trekken, waarin als straf handen of armen werden afgehakt - de beruchte korte en lange mouwen - en waarin de VN-troepen enkel kunnen toekijken en zich met enig geluk weghouden van smokkel en corruptie. Daarna, in 2004, het nieuwe Sierra Leone, waar de oude rebellen het mee voor het zeggen hebben in de nationale regering. De geheimhouder zet aan tot nadenken. Kan je oorlogsmisdaden ongestraft laten om vrede in het land te brengen? Hoe kan je je als journalist afzijdig houden en quasi emotieloos berichten over zoveel doden en verminkten? De geheimhouder is een intrigerende thriller waarin de (internationale) politiek nooit veraf is. Een aanrader.

Links: Wikipedia over de burgeroorlog in Sierra Leone - De Bezige Bij | Cargo
Google Maps: De geheimhouder op de wereldkaart

De geheimhouder van Paul Harris - oorspronkelijke title The Secret Keeper - verscheen bij Cargo in de nazomer van 2009, vertaald uit het Engels door Waldemar Noë.
349 pagina's, isbn 9789023441939

Matthew d'Ancona - Tabatha

Wat? Anderglobalisten en ruziezoekers.

Wie? Matthew d'Ancona (Londen, 1968) is drievoudig politiek journalist van het jaar.

Genre: thriller

Sterren: ***

Onze vrienden bij die demonstraties zien ongrijpbare islamisten en tweederangs dictators die van het kapitalistische Westen precíés de respons krijgen die ze willen, en ze zijn razend. Ik bedoel maar, hoe vaak kun je een protestmars naar Hyde Park houden? Hoeveel buttons kun je dragen? Hoeveel petities kun je indienen? Wanneer is dat niet langer genoeg?

Recensie: "Laat ik het even op een rijtje zetten. Ik koop de Review, sla hem open bij Persoonlijke mededelingen, en ga op zoek naar een goed geformuleerde literaire verwijzing, alleen om mezelf gerust te stellen dat je nog om me geeft." Dat is de opdracht die de Amerikaanse Tabatha meegeeft aan de jonge student Nick wanneer ze hun relatie beëindigt. Nick volgt nauwgezet de richtlijnen, ook al is hij intussen gehuwd en alweer bijna gescheiden in zijn eigen thuisland Engeland. Zijn alledaagse leven wordt dooreengeschud wanneer de geheime dienst hem voor haar kar spant. Tabatha blijkt een andersglobaliste die gevaarlijker acties overweegt dan een paar stenen naar politiemannen te keilen. Of toch niet? Nick zal erachter komen wanneer hij erin slaagt Tabatha op te sporen.

Afgaande op de korte inhoud had Tabatha het in zich belangrijke vragen op te werpen over de wereld waarin we leven. Hoe willen we die organiseren? Hoe zit het met die blijvende ongelijkheid tussen Noord en Zuid? Tabatha had hierover enige polemiek kunnen losweken, al was het maar in het hoofd van de lezer. Helaas beperkt d'Ancona de maatschappelijke relevantie van zijn boek tot een minimum. In de plaats krijg je een spionagethriller waarin niemand is wie hij zegt te zijn, en waarin een arme donder bijna per ongeluk middenin de actie terechtkomt.

Actie en plotwendingen alom, maar als je dan toch een boek schrijft over anderglobalisme, mag het dan ook een beetje over de hele wereld gaan, en niet alleen over een stel echte en valse spionnen?

Links: wikipedia (Engels) - Querido | Q - recensie van Ine Jacet

Tabatha van Matthew d'Ancona - oorspronkelijke titel Tabatha's Code - verscheen bij Q in de later zomer van 2009, vertaald uit het Engels door Monique Eggermont en Kitty Pouwels.
285 pagina's, isbn 9789021435558

Peter de Zwaan - Een zaak van vrouwen

Wat? Sterke vrouwen. Letterlijk.

Wie? Peter de Zwaan (1944) werd met zijn misdaadromans verschillende keren genomineerd voor de Gouden Strop, die hij ook eenmaal won.

Genre: thriller

Sterren: ***

Ik had haar ontmoet in Knoxville Tennessee. Er waren misverstanden geweest. Zij had mannen met stroomstokken op me afgestuurd, ik had haar op blote voeten door een bos laten lopen.

Recensie: Nederlander Peter de Zwaan schreef al immens veel boeken, waaronder een hele hoop misdaadromans. De staart van die lange reeks wordt gevormd door vier thrillers rond de figuur van Jeff Meeks, een Amerikaanse ex-crimineel, buitenwipper en occasioneel detective. Een zaak van vrouwen laat Meeks herkennismaken met Gail Rogers, een andere detective die hij ontmoette in een vorig avontuur. Ze is er niet al te goed aan toe: iemand heeft haar gezicht verbouwd en haar het ziekenhuis in geslagen. Dat kan Meeks niet zomaar laten passeren, en hij trekt op onderzoek uit. Een stel sterke vrouwen kruist zijn pad, en het woord 'sterk' is in dit geval zéér letterlijk te nemen.

De Zwaan hanteert een zeer prettige stijl waarin Meeks zijn gevoel voor ironie en humor de vrije loop laat. Het lijkt een beetje op de klassieke Amerikaanse private eye, genre Philip Marlowe. Met enkele gespierde dames in de ondersteunende rollen is het hek helemaal van de dam. Het is dus leuk lezen in Een zaak van vrouwen. Toch gebeurt er niet zo heel veel, en mankeert het verhaal aan soortelijke massa. Niettemin: amusant. Zeer amusant.

Links: De Zwaans eigen site - wikipedia - Ine Jacet over De Zwaan - Cargo | De Bezige Bij
Google Maps: Een zaak van vrouwen op de wereldkaart

Een zaak van vrouwen van Peter de Zwaan werd uitgegeven bij De Bezige Bij | Cargo in 2009.
302 pagina's, isbn 9789023440277

Erwin Mortier - Godenslaap

Wat? Terugblik.

Wie? Erwin Mortier (Nevele, 1965) is romanauteur en dichter.

Genre: roman

Sterren: ****

We wantrouwden allemaal de woorden. Een combinatie van argwaan en verbijstering na jaren van dubbelzinnige communiqués, liegende kranten, gezwollen propaganda en het onvermogen van hen die van de fronten terugkeerden om wat ze doorstaan hadden in een gepaste vorm te dwingen, een vocabulaire dat hun ervaringen niet zou verknippen, kleineren, vervalsen.

Recensie: Een oude vrouw blikt terug op haar leven voor en tijdens de Eerste Wereldoorlog. De woorden buitelen over de pagina's heen, de geschiedenis komt tot leven. Liefde in tijden van oorlog, mijmeren tot lang erna. Wat een taal, wat een verhaal.

Links: Mortiers website - wikipedia - De Bezige Bij - recensies van Cutting Edge, klara.be, goddeau.com en 8weekly.nl

Godenslaap van Erwin Mortier verscheen bij De Bezige Bij in 2008.
406 pagina's, isbn 9789023427780

Henning Mankell - Tea-Bag

Wat? Een vluchteling in Zweden.

Wie? Henning Mankell (1948) is Zwedens bekendste misdaadauteur.

Genre: roman

Sterren: ***

'Ik heet Per', zei de palmman. 'We maken een reportage over vluchtelingen. "Mensen zonder gezicht" heet de serie. Het gaat over jou.'
Iets in de manier van praten van de man maakte dat Tea-Bag niet alleen haar waakzaamheid verscherpte. Ook haar glimlach flonkerde meer dan anders. Ze was echt kwaad.
'Ik heb een gezicht.'

Recensie: Het is er eentje uit Mankells Afrika-reeks, deze Tea-Bag, ook al speelt het hele boek in Europa. Hoofdpersonage is de Afrikaanse Tea-Bag, een naam die ze uitvond toen ze ondervraagd werd in een Spaans vluchtelingenkamp. Na half Europa doorkruist te hebben is ze in Zweden terechtgekomen. Op een poëzieavond komt ze in contact met Jesper Humlin, die van zijn uitgever per se een thriller moet schrijven. Tegenover het trieste verhaal van de vluchtelingen staat de satire van de uitgeverswereld. Netjes uitgebalanceerd boek in Mankells gekende stijl: af en toe op het randje van het geneuzel.

Meer van Henning Mankell: Kennedy's brein - Labyrint - Aan de oever van de tijd - Midzomermoord - Dwaalsporen - De Chinees
Links: Mankell bij Ine Jacet - De Geus - officiële website (Engels) - recensies van Ezzulia en Hotel Boekenlust

Tea-Bag van Henning Mankell werd uitgegeven bij De Geus in 2003, vertaald uit het Zweeds door Clementine Luijten.
317 pagina's, isbn 9044502344

Davide Longo - Een ochtend in Irgalem

Dat was Afrika, een stenen vlakte die zich aan alle kanten uitstrekte tot aan de zee. Maar goed ook dat die zee er was, dacht Pietro, anders had die vlakte de hele wereld opgeslokt.

**

"Ze hadden hem uit Italië laten komen om een man te verdedigen die iedereen wilde zien hangen." Lijdend voorwerp in Een ochtend in Irgalem, de debuutroman van Davide Longo (De steeneter), is Pietro Bailo, een jonge advocaat die zijn geliefde achterlaat om in Ethiopië, in 1937 nog een Italiaanse kolonie, een zekere sergeant Prochet te verdedigen. Die heeft nogal wat mispeuterd, als je de gruwelverslagen mag geloven.

Een ochtend in Irgalem lijkt op een van die films waarin de beelden meer zeggen dan de actie. Een soldaat verschijnt links op het scherm, wandelt rustig naar de overkant van een groot, leeg plein, en verdwijnt weer aan de rechterkant. Sfeervol, dat wel, maar veel vaart zit er niet in. Bailo trekt als een zombie door de broeierige stad, hij sleept zich van zijn minnares naar de man die hij moet verdedigen. Soms gebeurt er ook iets: een plensbui breekt los, of een klein dorp wordt afgeslacht. Maar wanneer ook nog het einde van het verhaal ergens in het niets blijft hangen, is de conclusie duidelijk: rond sfeer alleen bouw je geen goed boek.


Een ochtend in Irgalem van Davide Longo - oorspronkelijke titel Un mattino a Irgalem - verscheen bij De Geus in 2009, vertaald uit het Italiaans door Pieter van der Drift.
157 pagina's, isbn 9789044512472

Ottavio Cappellani - Romeo en Julia op Sicilië

Wanda knikt en vertelt: 'Je vader, dat weet je, is een sukkel. En ook deze Turrisi... is een sukkel.' Wanda denkt er nog eens over na. 'Wat zeg ik, iets zegt me dat deze Turrisi een nog grotere sukkel is dan je vader. Je weet toch dat baronesje Faillaci? Dat kutbaronesje? Die vrat hem zowat op, op dat feest in Palazzo Biscari. Hij bezit huizen in Londen en een hele rits Engelse auto's, hij haalt alle grond in de provincie Syracuse binnen waarvan ze zeggen dat er olie zit en daarbij komt, heb ik me laten vertellen, dat hij intellectuele aspiraties heeft! En Betty, neem van mij aan, er bestaan geen grotere sukkels dan die stomkoppen met intellectuele aspiraties.'

***

Wie heeft het gedaan? Wie is begonnen met de klucht waarin verschillende plaatselijke politici het loodje leggen in een afgeladen openluchttheater, terwijl mevrouw argwanend de maitresse van haar man in de gaten houdt en meneer onderdanig de don dankt die hem gedeputeerde voor cultuur maakte? Het antwoord: geen idee. En eigenlijk doet het er nauwelijks toe.

Dat Ottavio Cappellani een voorliefde heeft voor kolder, wisten we al sinds Wie is Lou Sciortino? Hij doet er nog een schepje bovenop in Romeo en Julia op Sicilië, een wervelend spektakel waarin een maffiabaas de hand vraagt van de dochter van een andere boss, die dochter een nicht heeft als gezelschapsdame omdat dat hip is, en waarin telkens een dode valt wanneer een zestigjarige Romeo, gekleed in een uiterst confronterende maillot, op het podium naar zijn private delen grijpt. Ik heb het over deze welriekende, op springen staande joekel van een rampetamperd van me! Knal.

Zoals dat gaat in Sicilië, is het Het Systeem dat schuldig is, en eens je je daarmee verzoend hebt, eens je je neerlegt bij het feit dat je nooit zal weten wie als eerste een schot loste, wordt dit een heerlijk, komisch, bij momenten hilarisch boek. Neem het vooral niet te serieus. Het is bloedkomisch bedoeld.

Lees meer over deze auteur bij Italibro.

Romeo en Julia op Sicilië van Ottavio Cappellani - oorspronkelijke titel Sicilian tragedi - verscheen bij Cossee in 2009, vertaald uit het Italiaans door Thea Waanders.
365 pagina's, isbn 9789059362581

Bavo Dhooge - Springers

Wat? In Adolfs brein.

Wie? Bavo Dhooge (1973) is een scriptschrijver, copywriter en auteur uit Gent.

Genre: scifi-jeugdthriller

Sterren: ***

Toen duidelijk werd dat ze niet zou sterven, niet door een ordinaire slang en niet voor een ordinaire man als Marcus Antonius, begon Cleopatra weer heel wat meer kleur te krijgen. Ze begon te lachen. Tot ze uiteindelijk in schaterlachen uitbarstte. Haar schelle, gekke stem weergalmde en vloog te pletter tegen het harde marmer van het paleis.
Sterven? Sterven voor een man?

Recensie: Mike Snow, gekend uit eerdere avonturen, is springer geworden: hij neemt voor even het brein over van een moordenaar uit het verre verleden om onheil te voorkomen. Probleem: terwijl hij op dienstreis is, hebben vrouwen de macht gegrepen. Die maken er maar een potje van, en een Aardse Oorlog dreigt. Mike Snow is als man tweederangsburger geworden, maar misschien vindt hij ergens een hoofd dat wél nog iets kan veranderen. In het verleden of in de toekomst.

Bavo Dhooge trekt alle registers open in een boek waarin breinen gekaapt worden als waren het vrachtschepen voor de kust van Somalië. De wereldgeschiedenis wordt duchtig herschreven. Bij Stiletto libretto verwezen we nog naar Quentin Tarantino vanwege de bloederig grappige scènes. Het toeval wil dat Tarantino net een film uit heeft met Adolf Hitler in een historisch minder correcte rol. En dan hebben we daar Bavo Dhooge, ook al met een onconventionele Hitler in de hoofdrol. Minder bloederig deze keer - het is nog altijd een jeugdthriller - maar wel met een vette knipoog en zeer amusant. Springers: jeugdthriller voor de een, scifi-parodie voor de ander.

Meer van Bavo Dhooge: SMAK - Star - Showtime - Speeltijd - Spiegels - Stand-in - Stiletto libretto
Links: de website van Bavo Dhooge - wikipedia - interview op deze site - Genootschap van Vlaamse Misdaadauteurs - Standaard Uitgeverij - trailer van Springers

Springers van Bavo Dhooge verscheen bij Manteau in de zomer van 2009.
245 pagina's, isbn 9789022324028

Erling Jepsen - De kunst om in koor te huilen

Wat? Samen in de zetel.

Wie? Erling Jepsen (Jutland, 1956) is auteur van verschillende romans, toneelstukken en tv-scenario's.

Genre: roman

Sterren: ***

Nú snap ik het, als je uit Kopenhagen komt, ben je niet zo gauw onder de indruk van een stel konijnenjonkies. Ik stop ze terug in hun hok. Gelukkig heb ik konijnen, denk ik, daar kun je tenminste op vertrouwen. Dan bijt er eentje in mijn vinger.

Recensie: Met het genre jongetje-komt-iets-ergs-tegen-maar-kan-het-niet-goed-plaatsen kan je intussen al een hele boekenplank vullen, en Erling Jepsen kan daar best nog bij. Het zijn doorgaans ietwat naïeve en vertederende boeken die het vader- of moedergevoel in je losmaken. De moeilijkheid zit erin de frisse aanpak van de eerste hoofdstukken vast te houden tot het einde. Daar is Erling Jepsen redelijk goed in gelukt.

Aan het woord is Allan, een elf jaar jonge Deen in de jaren zestig. Hij stelt moeilijke vragen aan de godsdienstlerares, bedenkt een kruising van de engel Gabriël en Tarzan, zingt liedjes (en huilt) voor de gloednieuwe tv, en kijkt op naar zijn vader, de plaatselijke melkboer, ook al heeft die de gewoonte opgevat met Allans zus "in de zetel te liggen". Dat laatste kan ook in de jaren zestig niet goed aflopen. Allan staat erbij, kijkt ernaar, en probeert er dan maar zijn eigen uitleg aan te geven, tot in het psychiatrisch centrum toe.

De kunst om in koor te huilen laat de naïviteit aan het woord, maar die kan de tristesse niet verbergen. Ideaal leesvoer voor de liefhebber van tragikomedie.

Links: Noordse literatuur - recensie van CJP

De kunst om in koor te huilen van Erling Jepsen - oorspronkelijke titel Kunsten at græde i kor - werd uitgegeven bij Cossee in 2008, vertaald uit het Deens door Diederik Grit en Edith Koenders.
221 pagina's, isbn 9789059361997