Hugo Matthysen - Verzamelen geblazen!

Wat is een bos? Dat is een van de belangrijkste vragen die een bioloog zich kan stellen. Men heeft die vraag lange tijd als volgt geformuleerd: hoeveel bomen moet je hebben om een lap grond met recht van spreken een bos te noemen. In 1952 werd te Oslo tijdens een internationaal congres bepaald dat dit aantal honderdvijftig moest zijn.
De gevolgen waren rampzalig. Talrijke boomgaarden werden plots overspoeld door jeugdverenigingen die op grond van de honderdvijftig-bomen-regel meenden dat zij het volste recht hadden om daar bosspelen te organiseren. Hierdoor werd het inkomen van de gemiddelde fruitkweker op amper twee jaar tijd gehalveerd.

***

Wie het verdwijnen van de columns van Hugo Matthysen uit Humo nog altijd betreurt, kan zijn hart ophalen aan twee bundels: Nefast voor het konijn uit 2007 en deze Verzamelen geblazen! uit 2008, die ook al wat oudere stukjes bevat, en zelfs enkele gedichten van Joe Roxy (Ik hield niet van haar kleren / Dus trok ze die maar uit / Dat kon ik appreciëren / Dat was een wijs besluit). Constanten zijn de absurde humor en de taalspelletjes. De bundel is met mate te consumeren, want op den duur wordt het stramien wat voorspelbaar. Maar elke dag eentje, om de dag goed te beginnen, dat kan geen kwaad. Nu ik eraan denk: wanneer komt er eens een Hugo Matthysen Scheurkalender? 

Verzamelen geblazen! van Hugo Matthysen verscheen bij Uitgeverij Vrijdag in 2008.
247 blz, isbn 9789460010163

Francesco Pacifico - Geschiedenis van mijn puurheid

Ik was een moeilijke jongen. En wie zelf ook een moeilijk persoon is, zal kunnen beamen dat, ook al vinden anderen je koppigheid soms charmant, die moeilijke inborst je belet om het ervan te nemen in het leven. In mijn specifieke geval moet ik erbij zeggen dat ik vóór mijn plotselinge bekering die me had verblind van liefde voor Jezus, een knappe jongen was geweest, en dat veel mensen mijn vrijwillige transformatie tot lelijke, teruggetrokken kerel bepaald niet op prijs stelden.

****

'Ik ben helemaal weg van de tieten van mijn schoonzus.' Het is een bekentenis die kan tellen als ze uit de mond komt van Piero Rosini. Hij werkt als redacteur voor een ultrakatholieke uitgeverij met als belangrijkste wapenfeit het grote Piemelboek, dat stelt dat de vrijmetselarij de seksuele revolutie heeft uitgelokt door in tekenfilms en strips 'kleine flinters naakt' op te nemen. Maar Piero heeft er alsmaar minder zin in. Mijmerend over de tieten van zijn schoonzus raakt hij zijn oude leven beu: de verstandige vrienden, het troosteloze appartement tegenover Ikea, zelfs zijn eigen vrouw. Piero slaat uiteindelijk op de vlucht naar Parijs. Een tweede, uitdagender leven lonkt, al lukt het niet het verleden helemaal achter zich te laten.

Met Piero Rosini heeft Francesco Pacifico de perfecte antiheld geschapen: je zal niet snel iemand vinden die wil zijn als hij, met zijn strikt-katholieke opvattingen en zijn grijze leven in de voorsteden van Rome. Tot de verleiding om de hoek komt kijken. Pacifico schrijft met gevoel voor humor over de bekoring van een werelds leven en maakt een uitzonderlijke stelling geloofwaardig: het leven begint bij de tieten van je schoonzus.

Geschiedenis van mijn puurheid van Francesco Pacifico - oorspronkelijke titel Storia della mia purezza - verscheen bij Anthos in 2011, vertaald uit het Italiaans door Manon Smits.
277 blz, isbn 9789041416674

Naïri Nahapétian - Achter gesloten deuren

Het kantoor van de rechter stond wijd open. Vreemd genoeg was er geen lid van de Revolutionaire Garde in de deuropening te zien. Leila stond bij een houten tafel waarvan de bovenkant met leer was overtrokken. Achter haar lag een oude man in een plas bloed. Zijn tulband was op de grond gerold.
Terwijl Leila hem met een bleek gezicht gebaarde weg te gaan, ontdekte Narek een neergeschoten Pasdar die in een hoek lag. 

***

Je hebt thrillers met een historische achtergrond, en je hebt historische romans vermomd als detective. Achter gesloten deuren is er een van de tweede categorie. Naïri Nahapétian focust uitgebreid op de recente geschiedenis van haar vaderland Iran, dat tegenwoordig alleen nog in het nieuws komt als het over kernwapens gaat, of omdat president Ahmadinejad uithaalt naar de zionistische achterburen.

Dat beeld van fundamentalistische Iraanse scherpslijpers wordt in Achter gesloten deuren danig op de proef gesteld. Ja, er is ook plaats voor moderne vrouwen in Iran. Leila Tabihi, bijvoorbeeld, is een islamitische feministe. We wisten niet eens dat het bestond. Leila treft bij een audiëntie het lijk aan van de conservatieve en machtige ayatollah Kanuni. Toevallig had ze Narek Djamshid er mee naartoe genomen, een jonge Parijse reporter die voor het eerst sinds zijn kinderjaren naar Iran terugkeert. De derde hoofdrol is weggelegd voor Mirza Mozaffar, ooit een leidende figuur in de opstand tegen de sjah, maar daarna naar de achtergrond verdreven door de religieuze leiders.

Het thrillerverhaal - de verdachte dood van de ayatollah - komt nooit goed van de grond. Op den duur zijn de belevenissen van Narek - paspoort kwijtgespeeld, tweemaal opgepakt - nog spannender dan dat. Daar tegenover staat dat je na Achter gesloten deuren genoeg stof hebt om je huisgenoten te overbluffen met weetjes over Ahmadinejad en zijn voorgangers.

Achter gesloten deuren van Naïri Nahapétian - oorspronkelijke titel Qui a tué l'ayatollah Kanuni? - verscheen bij Q in 2011, vertaald uit het Frans door Anne van der Straaten. 
238 blz, isbn 9789021438894