Pagina's

21 april 2014

Jo Nesbø - Politie



Thuis. Waar hij zou moeten zijn. Waar hij moest zijn. Waar hij nooit meer zou zijn. Nooit helemaal, nooit volledig, nooit zoals hij zich het wenste. Want het was waar, hij had het niet in zich. In plaats daarvan had hij dat andere in zich, als een ziekte, een vleesetende bacterie, die alles in zijn leven verteerde wat zelfs de alcohol niet helemaal onder controle kon houden en waarvan hij nog steeds, na al die jaren, niet precies wist wat het was.

****

Harry Hole krijgt het weer zwaar te verduren in Politie. Nochtans had hij het politiebestaan en de alcohol achter zich gelaten om een nieuw leven te beginnen met Rakel en haar zoon Oleg. Maar de achtereenvolgende moorden op politiemensen dwingen hem tot een terugkeer. Nog maar eens, want zowat elke thriller in de reeks begint met een zoektocht naar een onwillige Hole, en altijd is er wel een trigger om hem terug te halen. Ook Politie volgt het beproefde recept met een lange reeks plotwendingen en een spannende finale. Benieuwd of Hole hierna nog eens terugkomt. In de eerstvolgende Nesbø, De zoon, is hij er alvast niet bij.

Politie van Jo Nesbø - oorspronkelijke titel Politi - verscheen bij Cargo in 2013, vertaald uit het Noors door Annelies de Vroom.
509 blz, isbn 9789023478393

12 april 2014

Ned Beauman - De jacht op Adele



Elisalexa Norb wierp haar hoofd achterover in het kussen. Nu hij zijn mond op haar borst had, bevond de lychee die aan haar hals was vastgelijmd zich vlak voor zijn ogen en het gladde, bleke oppervlak ervan had iets kalmerends, haast spiritueels; hij staarde er meditatief naar en vergat bijna dat ze elk moment konden worden betrapt.

***

Adele Hitler is degene waar het allemaal om draait. En nee, zij is geen familie van, al speelt het verhaal in het begin van de jaren dertig. Dat het allemaal om Adele draait, dat is het oordeel van Egon Loeser, een decorontwerper die werkt aan een toneelstuk over een teleportatiemachine die ene Lavicini bijna driehonderd jaar eerder ontwierp. De jacht op Adele, om haar uiteindelijk in zijn bed te krijgen, leidt Loeser naar Parijs en Los Angeles, terwijl op de achtergrond de nazi's hun duivels ontbinden. Niet dat dát hem veel kan schelen. In elk geval lijkt Loeser tijdens zijn wereldreis meer op het spoor te komen van de teleportatiemachine en de geheimzinnige verdwijning van Lavicini, dan van Adele.

De eerste pagina's van De jacht op Adele zijn een beproeving. Zorg ervoor dat je genoeg tijd hebt om meteen twintig pagina's door te lezen, en dan komt het wel goed. Het is een vaak grappig boek, met af en toe slapstickachtige taferelen. Een scène waarin twee dames hondenklieren worden aangenaaid terwijl een nijdige leguaan toekijkt, is hilarisch. Het verhaal zit ingenieus ineen, al moet ik toegeven dat ik nooit veel gegeven heb om al wat ruikt naar tijdsreizen en aanverwante hocus pocus.

De jacht op Adele van Ned Beauman - oorspronkelijke titel The Teleportation Accident - verscheen bij Nieuw Amsterdam in 2013, vertaald uit het Engels door Wim Scherpenisse en Gerda Baardman.
384 blz, isbn 9789046814901

30 maart 2014

Bavo Dhooge - Sushi King



'Weet je dat dit alsmaar meer op een farce begint te lijken?' vroeg Bo. 'Ik verwacht elk moment Groucho Marx. Hoeveel waanzinniger kan het nog worden?'

****

Je weet pas écht dat het lente is wanneer er een nieuwe Bavo Dhooge in de bus valt. De thrillers met een twist komen steevast de eerste zonnestralen nog wat versterken. Sushi King is deel zes in de LA-reeks, en (misschien op Stiletto Libretto na) de beste tot nu toe.

Een halfgare crimineel, een eenzame loser en een knappe hartenbreekster, meer is er in het universum van Bavo Dhooge niet nodig om een goed boek te brouwen. Plus uiteraard enkele grappige, met bloed overgoten scènes, een pak plotwendingen en een hoofdpersonage dat je in de verste verte niet had verwacht. Het onderwerp van alle commotie in Sushi King is namelijk een vis, een arowana van tachtigduizend dollar en een doorn in het oog van Betsy, wier man hele avonden naar een aquarium zit te staren. Na een moord in de metro geraakt Bo Dodge bij de zaak betrokken, een voortvluchtige die in de metro als mime-acteur zijn loon tracht te verdienen. Als klap op de vuurpijl heeft ook de Zwaardvis, een organisator van illegale vissengevechten, zijn oog laten vallen op de arowana.

Zelden krijg je zoveel flashbacks en flash-forwards te verwerken als in Sushi King. Elke sprong in de tijd onthult iets uit verleden of toekomst én kondigt een volgende gekke plotwending aan. Even stoppen met lezen zit er dus niet in. Zoveel fantasie in een zo ingenieuze structuur: dat kan alleen Bavo Dhooge.

Sushi King van Bavo Dhooge verscheen bij Houtekiet in 2014.
268 blz, isbn 9789089242716

16 maart 2014

Andrea Molesini - Niet alle smeerlappen komen uit Wenen



De baron sprak mijn taal en die boeren niet, hij hief zijn glas en hield zijn vork vast zoals ik dat deed, en die boeren niet, hij had veel van de boeken gelezen die ik had gelezen, en die boeren konden niet lezen, maar op dat moment voelde ik dat door de oorlog, door die smerige oorlog, die boeren en ik aan de ene kant stonden en de baron en de zijnen aan de andere kant.

***

Met alle herdenkingen in en rond de Westhoek zou je bijna vergeten dat het front zich in de grote oorlog uitstrekte tot in de Balkan. De Italianen, aangesloten bij de geallieerden, groeven zich in langs de Piave, een rivier in de regio Veneto. De familie Spada woont net aan de verkeerde kant van het front: hun landhuis wordt opgevorderd door eerst de Duitsers en later de Oostenrijkers. De jonge Paolo en zijn grootvader, grootmoeder en tante, leven er in relatieve vrijheid. De commandant is van adel en gedraagt zich voorbeeldig, wat het gedwongen samenleven iets makkelijker maakt. Toch is er ook verzet: tante geeft aan de hand van luiken en wasgoed berichten door aan een Engelse piloot, en Paolo wordt ingeschakeld door de bewaker van de villa, een agent van de Italiaanse geheime dienst.

Niet de gruwelen van de loopgraven zijn het onderwerp van Niet alle smeerlappen komen uit Wenen, maar wel het leven net achter het front. De oude machtsverhoudingen van adel tegenover de plaatselijke buren komen onder druk te staan. In vredesjaren zou de familie Spada vriendschapsbanden kunnen onderhouden met de Oostenrijkse bevelhebbers. Eenzelfde verbondenheid met de boeren uit het dorp was ondenkbaar. Dat de oorlog de rollen omkeert, wordt pijnlijk duidelijk wanneer Paolo en de bewaker worden verraden. Na een lang uitgesponnen aanloop leidt dat tot een met actie volgepropte finale, waarin het evenwicht een beetje zoek is. Niettemin mooi werk van docent literatuurwetenschap en vertaler Andrea Molesini.

Niet alle smeerlappen komen uit Wenen van Andrea Molesini - oorspronkelijke titel Non tutti i bastardi sono di Vienna - verscheen bij Wereldbibliotheek in 2014, vertaald uit het Italiaans door Marieke van Laake.
287 blz, isbn 9789028425538

11 maart 2014

Sandro Veronesi - Grote reizen, kleine reizen



Dat is het grote probleem van Amerika: het slaagt er steeds in om zichzelf (en een groot deel van de wereld) in de eigen leugens te doen geloven. Als het ging om een enkel persoon zou je zeggen dat hij ziek is: hij gelooft in zijn eigen leugens. Maar wanneer je spreekt over een heel, en bovendien zo machtig volk, wordt het een ingewikkelder verhaal omdat de leugen, terwijl het wel een leugen blijft, ook gedeeltelijk waarheid wordt.

***

Sandro Veronesi is naast romanschrijver ook journalist, en in beide hoedanigheden komt hij wel eens in het buitenland. Daar schrijft hij ook stukjes over, en die zijn nu gebundeld in Grote reizen, kleine reizen. Het is een mix van persoonlijke ervaringen (vaak zijn vrouw en tweejarig dochtertje er ook bij) en reistips. Elke touroperator zou een Veronesi in dienst moeten hebben om landschappen te beschrijven, maar qua accomodatie zou ik er toch niet blindelings op afgaan. Een hotelkamer van 200 euro per nacht is volgens Veronesi redelijk geprijsd. Vliegen van Rome naar Athene aan 400 euro per persoon wordt weliswaar prijzig genoemd, maar niet onoverkomelijk. En nu we toch bezig zijn: ik heb er geen probleem mee als iemand Antwerpen een verborgen parel vindt, maar wie stelt dat je van het centrum tot aan het platteland niets lelijks zult aantreffen, zelfs niet als je er naarstig naar zoekt, die is niet verder geraakt dan de Cogels-Osylei. Los daarvan: Grote reizen, kleine reizen laat zich makkelijk lezen. Het interessantste is misschien wel het enige verzonnen reisverhaal: dat leidt namelijk naar de plaats van het vreselijke bloedbad uit XY.

Grote reizen, kleine reizen van Sandro Veronesi - oorspronkelijke titel Viaggi e viaggetti - verscheen bij Prometheus in 2014, vertaald uit het Italiaans door Rob Gerritsen.
207 blz, isbn 9789044625646