Pagina's

19 oktober 2014

Alberto Ongaro - Hoog spel



Welnu: de gravin wierp drie Totums op een rij, tegen een Totum en twee Nihils van mij. Zij had dus gewonnen en ik was haar eigendom geworden, net als het palazzo in Santa Fosca, de villa aan de Brenta en alles wat mijn vader had ingezet en verloren. Het kwam me voor dat er een doodse stilte volgde op het moment dat de dobbelsteen voor de derde maal op een Totum bleef liggen, wat mijn nederlaag betekende.

***

Van de intussen bijna negentigjarige Venetiaan Alberto Ongaro verscheen bij Serena Libri De brug van de verlating, maar daar ging deze Hoog spel nog aan vooraf. Het origineel dateert van 1985 en werd in 1987 verfilmd (als je IMDb mag geloven met matig succes).

Hoog spel is iets helemaal anders dan de psychologische spanning van De brug van de verlating. Het is een historische schelmenroman waarin de jonge Francesco Sacredo vanuit ballingschap terugkeert naar Venetië. Helaas moet hij daar vaststellen dat zijn vader alle familiebezittingen heeft vergokt aan gravin Mathilde von Wallenstein, een soort achttiende-eeuwse versie van Cruella de Vil. Francesco's tegenzet is niet zo slim: hij zet zijn eigen lijf in om alle familiebezittingen terug te winnen. Hij verliest, en in plaats van arm én gevangen te zijn, besluit hij gewoon arm te zijn. Francesco slaat dus op de vlucht, in de hoop zijn zus in Lyon te bereiken. Gravin Von Wallenstein is echter van het aanhoudende type: ze stuurt een paar huurmoordenaars achter hem aan tijdens zijn lange tocht doorheen Noord-Italië.

Amusant is Hoog spel zeker: Francesco laat zich jammerlijk in met een mooie, amoureuze jongedame, vecht een robbertje met een paar argwanende studenten en slaat een genereus aanbod af van een stel kaartspelende dwergen. Leesplezier, dat wel, maar veel meer moet je er ook niet achter zoeken.

Hoog spel van Alberto Ongaro - oorspronkelijke titel La partita - verscheen bij Serena Libri in 2009, vertaald uit het Italiaans door Anthonie Kee.
296 blz, isbn 9789076270555

17 oktober 2014

Jan Guillou - Tussen rood en zwart



Toen Johanne net als alle anderen haar handen vouwde en in haar bord keek, het was de bedoeling dat ze in stilte zouden bidden, viel het haar in dat er iets vreemds was geweest, iets beangstigends zelfs, aan papa's laconieke en oppervlakkig gezien triviale dankzegging. Hij had gesproken over de héle verzamelde familie en dat was duidelijk niet waar. Harald was er niet, hij zou ergens 'Germaanse kerst' vieren in god weet welk ss'ers-nest. Rekende papa hem niet meer tot de familie?

***

In Zweden is er al een vierde deel verschenen in de serie De grote eeuw van Jan Guillou. Dat verklaart alvast het open einde van Tussen rood en zwart. Het verhaal begint waar het eindigde na  Bruggenbouwers en Dandy uit het noorden: met de hereniging van de drie Noorse broers Lauritzen na de Eerste Wereldoorlog. De familie van ingenieurs is rijk geworden, maar er staat veel op het spel tijdens het interbellum: tijden van voorspoed en financiële crisis lossen elkaar af, wat leidt tot de opkomst van een kleine onruststoker die later de wereld in brand zal zetten: Adolf Hitler.

De familie Lauritzen zit letterlijk gevangen tussen rood en zwart: de in Duitsland opgeleide broers worden als Ariërs beschouwd, maar twee van hun echtgenotes zijn communisten, of op zijn minst socialisten. De zoon van een van hen sluit zich aan bij Görings zwartste stormtroepen, terwijl de familie de oorlog tracht uit te zitten in het plus minus neutrale Zweden.

Guillou slaagt er helaas slechts zelden in de tegenstellingen binnen de familie op scherp te stellen, laat staan dat hij veel doet met de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog. Een scène met de homoseksuele Sverre en een joodse vrouw samen met enkele nazisoldaten in een treincoupé, komt wellicht het dichtst in de buurt. Maar misschien is dat hoe men op dat moment met de gebeurtenissen omgaat: trachten de oorlog door te komen, nog niet helemaal bewust van wat er zich in de concentratiekampen afspeelt. Toch had het wat scherper gemogen, en eigenlijk geldt dat voor de hele reeks.

Tussen rood en zwart van Jan Guillou - oorspronkelijke titel Mellan rött och svart - verscheen bij Prometheus in 2014, vertaald uit het Zweeds door Bart Kraamer.
314 blz, isbn 9789044625684

12 oktober 2014

Joydeep Roy-Bhattacharya - De zoon van mijn moeder



Het is triest, zegt hij uiteindelijk. We zijn allebei Afghanjan, we zijn van dezelfde leeftijd, en toch staan we aan verschillende kanten. Ik werk voor de Amerikanen omdat de taliban negen jaar geleden mijn familie afslachtten.

***

Een oorlog kent vele deelnemers: niet alleen op het veld, maar ook thuis. Er zijn er die vasthouden aan het grote gelijk, aan beide kanten van het front. Bijvoorbeeld een jonge Afghaanse in een rolstoel die aan een Amerikaanse basis het lijk van haar broer komt opeisen om het te kunnen begraven. Een broer die tijdens een zandstorm een bijna fatale aanval uitvoerde op de basis.

Er zijn er die twijfelen, zeker wanneer ze die vrouw daar zien wachten in de brandende zon. En dan zijn er nog zij die niet denken, of dat althans proberen, en doen waarvoor ze betaald worden: vechten. Alles beter dan thuis winkelrekken te moeten vullen om net rond te komen.

Al die stemmen laat Joydeep Roy-Bhattacharya horen in De zoon van mijn moeder. Hij begint met het verhaal van de vrouw, om daarna via flashbacks ook anderen aan het woord te laten: de dokter van de basis, een Tadzjiekse tolk, een luitenant (maar, misschien jammer, niemand van de talibanstrijders). Roy-Bhattacharya toont de realiteit van de oorlog, en de rol van elke schakel in het geheel. Hij toont niet alleen de spanning tussen de strijdende partijen, maar ook die tussen de Amerikanen op de basis.Veel meer dan het zwart-wit-verhaal dat er al snel van gemaakt wordt.

De zoon van mijn moeder van Joydeep Roy-Bhattacharya - oorspronkelijke titel The Watch - verscheen bij De Geus in 2014, vertaald uit het Engels door Marianne Gossije.
303 blz, isbn 9789044513974

5 oktober 2014

Marino Magliani - De vlucht van de kolibrie



Kolibrie! Iedereen in het dal noemde hem zo, behalve zijn vader en zijn moeder. (Gregorio, Colibrì, tano - zo noemden ze hem in Zuid-Amerika: tano, italiano - zoveel namen voor die paar dagen dat we leven, had hij altijd gedacht.)

***

De flaptekst van De vlucht van de kolibrie doet een beetje overdadig aan: Inca's, malaria, een grot in Ligurië, een dode moeder, een Italiaanse gevangenis, een oude vriendin die 'met Turken gaat'. Kort samengevat zit dat zo: Gregorio zoekt in Peru naar wandschilderingen die hij en zijn vriend Leo ook in een grot in Ligurië gevonden hebben. Hij doet er malaria op en verliest Leo uit het oog. Op de terugweg naar Italië wordt Gregorio door de douane onderschept met een lading drugs. Hij mag de gevangenis even uit om in zijn dorp de begrafenis van zijn moeder bij te wonen, het dorp waar de vernoemde oude vriendin nog steeds woont.

Heel het boek door hinkt het verhaal op drie benen: bestaan er banden tussen de Cro-Magnons en de Inca's? Wat is er met Leo gebeurd? En, uiteindelijk, gaat Gregorio terug naar de gevangenis? Een beetje té veel hooi op de vork, maar niettemin een boeiend boek van Marino Magliani, die al jaren in het Noord-Hollandse IJmuiden woont.

De vlucht van de kolibrie van Marino Magliani - oorspronkelijke titel Quattro giorni per non morire - verscheen bij Serena Libri in 2010, vertaald uit het Italiaans door Roland Fagel.
215 blz, isbn 9789076270616

4 oktober 2014

Alberto Ongaro - De brug van de verlating



Hij stond op het punt neer te leggen toen het lawaai stokte en uit de hoorn opeens, gelijktijdig en akoestisch volkomen helder, het gejank van een hondje klonk, een beklemde vrouwenstem, en het verre gepruttel van een vaporetto die aanlegde aan een steiger.

****

Francesco Soria is een componist van filmmuziek die zijn tijd verdeelt tussen Rome en zijn thuisstad Venetië. Op een dag hoort hij door zijn telefoon een gesprek tussen een vrouw en haar minnaar, of toch háár deel van het gesprek. De twee spreken af bij een brug in de buurt. Om het verhaal iets in te korten: Francesco achterhaalt de identiteit van de vrouw, en geraakt door haar geobsedeerd. Het wordt pas echt netelig wanneer de vermeende minnaar dood wordt aangetroffen. Was het Ingeborg, zoals hij de vrouw gedoopt heeft, of toch iemand anders? Ingeborgs man, een liefdesrivale, zelfs een mogelijk 'vriendje' van de man, zoals in roddelziek Venetië wordt gefluisterd. En zo evolueert De brug van de verlating naar een verrassende whodunit, met de politie in een ondersteunende rol, en Francesco die over van alles méér weet. Verrassende roman van Alberto Ongaro, die al sinds 1980 boeken schrijft.

De brug van de verlating van Alberto Ongaro - oorspronkelijke titel Il ponte della solita ora - verscheen bij Serena Libri in 2010, vertaald uit het Italiaans door Anthonie Kee.
246 blz, isbn 9789076270654