Dawn French - Een klein beetje geweldig

Noël, Noël, Noël. O, wat een duizelingwekkende werveling. Noël. Om het uit te spreken, moet mijn mond een kus vormen. Noël. O, ik verafschuw elk nutteloos moment van de dag waarop ik het niet zeg. Noël. Het heeft iets schurkachtigs... Noël. En iets engelachtigs, wellicht? Noël. Laat me sterven met zijn naam op mijn lippen, dan sterf ik gelukkig. Noël. In elk opzicht perfect. Noël, mijn lieve Noël.

****

All is well that ends well. De debuutroman van Dawn French, Een klein beetje geweldig, is een feelgoodroman geworden. French is vooral gekend van French & Saunders en de hilarische Vicar of Dibley. Producer en bedenker van het legendarische Absolutely fabulous, ook. Het mens heeft humor in haar omvangrijke lijf, zoveel is duidelijk.

Een klein beetje geweldig is het dagboek van een Brits gezin. Moeder Mo is kinderpsychologe, naar men zou aannemen uitstekend geplaatst om haar puberende dochter Dora, net geen 18, te doorgronden. Dat lukt echter niet zo goed. Allebei voelen ze zich onbegrepen door de ander en zoeken ze een uitweg. Dora's broer Peter heeft zijn plek op de wereld al gevonden. Hij is niet op zijn mondje gevallen, hopeloos pedant, ijdel en homoseksueel op de koop toe. Niets en niemand zal zijn goede smaak (nu ja) in de weg staan. Als hij zich Oscar wil laten noemen, naar zijn grote voorbeeld Oscar Wilde, dan zal niemand dat weigeren. Uiteindelijk is het de man die zichzelf wegcijfert, de Pater, de Echtgenoot, de man die pas op de laatste pagina een naam krijgt, die het gezin weer samenbrengt.

Een klein beetje geweldig is een herkenbare, moderne, bij momenten hilarische pageturner. Feel good tot in het topje van je tenen. Een klein beetje geweldig, letterlijk.

Een klein beetje geweldig van Dawn French - oorspronkelijke titel A Tiny Bit Marvellous - verscheen bij AW Bruna in 2011, vertaald uit het Engels door Marga  Blankestijn en Nancy Seghers. 
271 blz, isbn 9789400500198

Monaldi & Sorti - Mysterium

'En jij, ouwe? Wie ben je, waar ga je heen en uit welk Nazarener hondengebied kom je?'
Ditmaal was Ali's kromzwaard gericht op de besnorde, humeurige kop van Scioppius. De Duitser groette onverstoorbaar met het gebaar van iemand die zijn hoed licht.
'Gaspar Scioppius. Om u te dienen, excellentie, uit Duitsland. Hund.'
We hielden allen onze adem in. Het laatste woord was door Scioppius zo achteloos toegevoegd dat de kaper, overrompeld, niet de moed had om zich tot navraag te verlagen.

**

Het is intussen negen jaar geleden dat Rita Monaldi en Francesco P. Sorti een reeks begonnen rond een castraat-zanger uit de zeventiende eeuw, Atto Melani. Het eerste deel, Imprimatur, veroorzaakte heisa in Rome, een boycot zelfs. In Vaticaan-kritische tijden is verkoopssucces dan meteen gegarandeerd. Imprimatur en volgenden gingen vlot over de toonbank, en dat is ook nog het geval voor Mysterium, deel vier uit de reeks.

Atto Melani is in Mysterium nog niet de spion of diplomaat die hij op latere leeftijd zal worden, maar op zijn twintigste wel al een gevierd zanger. Tot ver in het buitenland kennen ze zijn naam. Kardinaal Mazarin, eerste minister van Frankrijk, laat hem naar Parijs komen voor een groots optreden. Samen met zijn begeleider, een secretaris die het hele verhaal in een eigenaardige jij-vorm vertelt, stapt Atto op de boot naar Marseille. Om een lang verhaal kort te maken: het schip wordt gekaapt, de opvarenden weten te ontsnappen, en raken verzeild op het eiland Gorgona. Het gestrande gezelschap bestaat, naast Atto en de secretaris, uit enkele castraten, filologen, een bibliothecaris, en twee van de kapers. Op het eiland stuiten de heren op antieke geschriften en aantekeningen van ene Jean-Jacques Bouchard, die enkele jaren eerder in Rome werd vermoord.

Dat Monaldi & Sorti geen moeite doen maat te houden, bleek al uit de vorige delen. Mysterium spant evenwel de kroon. Vijf jaar research spendeerde het echtpaar aan dit boek, en het lijkt wel of ze elk opgesnord document ook een plaats hebben willen geven in het boek. De geleerden voeren ellenlange discussies over het geslacht der engelen, hele hoofdstukken gaan verloren aan bespiegelingen over de samenleving in het antieke Sparta. De auteurs stellen zich uitdrukkelijk tot doel hun lezers te amuseren (dat is ook waarom ze geen non-fictie schrijven), maar schieten hun doel ver voorbij. Ook met de helft minder pagina's zouden ze hun punt kunnen maken. Dan zou meteen ook het avontuurlijke deel van het boek, dat bij momenten best vermakelijk is, wat beter uit de verf komen. Een gemiste kans.

Lees meer over Monaldi & Sorti bij Italibro.

Mysterium van Monaldi & Sorti verscheen bij De Bezige Bij | Cargo in 2011, vertaald uit het Italiaans door Jan van der Haar. 
799 blz, isbn 9789023459958

Dimitri Verhulst - De intrede van Christus in Brussel

Hoe dan ook, stilaan moest er worden nagedacht over een officiële delegatie, prominenten die de eretribune met Christus mochten delen, die Hem de hand konden schudden in het aanschijn van de massaal opgetrommelde pers. En dan bonkten de Vlaamse ministers het eerst op tafel, hetgeen niemand meer verbaasde. Het eerst en het hevigst. Brussel was hún hoofdstad, basta.

**

Het staat in de krant, dus het zal wel waar zijn: Christus komt naar Brussel, en nog wel op de nationale feestdag. Het land schiet meteen in een kramp. Een welkomstceremonie wordt voorbereid, een inwoonster van het vluchtelingencentrum mag Aramees tolken. De verschillende overheden van het land tuimelen over elkaar heen om een plaats op de eerste rij te bemachtigen. Een dame zet alvast haar plooistoel klaar op de stoep terwijl de Brusselaars in alle gauwte hun mistroostige gevels nog wat proberen op te fleuren. Het land leeft mee en kijkt voor één keer uit naar 21 juli.

Voor wie schrijft Verhulst een boek als De intrede van Christus in Brussel? Voor zijn landgenoten, die de laatste jaren al dagelijks konden lezen over de politieke puinhoop? Voor buitenlanders, die hij kan plezieren met nog maar eens alle Belgische clichés op een rijtje - de vele regeringen, de vendelzwaaiende nationalisten, de pedofiele Kortrijkse nonnen? Of doet hij het voor zichzelf? Om zich af te zetten tegen wat, volgens hem, fout loopt in dit land? Een ode aan het België van weleer? Feit is dat Verhulst te zeer blijft steken in oppervlakkige waarnemingen. Wat een satire zou moeten zijn is zelden grappig, meestal ronduit saai en volstrekt irrelevant.

Zie ook hier voor eerder werk van Verhulst.

De intrede van Christus in Brussel van Dimitri Verhulst verscheen bij Uitgeverij Contact in het najaar van 2011.
175 blz, isbn 9789025437534