Luca di Fulvio - De Tinseltown-maffia

Hij leunde met zijn rug tegen de muur tegenover de slagerij en lachte. Niet als een volwassene, noch als een jongen. Maar zoals zijn blonde haren niet-Italiaans waren en zijn donkere ogen niet-Iers. Een jongen met een naam als een neger, die niet goed wist wie hij moest zijn.

***

De Tinseltown-maffia is het verhaal van Christmas Luminita, zoon van een meisje dat geen toekomst meer zag in Italië. Ze trekt met haar pasgeboren bastaardzoontje Natale - al snel vertaald naar Christmas - naar de Verenigde Staten. Christmas heeft fantasie, blijkt tien jaar later: hij waant zichzelf de leider van een bende in de straten van New York, de Diamond Dogs. Hij wordt verliefd op een meisje dat hij uit de handen van een verkrachter redde. Maar Ruth is rijk en verdwijnt al snel naar de andere kant van het land. Christmas gebruikt zijn aangeboren bravoure om iets van zijn leven te maken. Hij wil geen arme Italiaanse vluchteling meer zijn, maar een echte Amerikaan.

Het klinkt als het begin van een American dream, en dat is het ook. De hereniging van Christmas en Ruth staat in de sterren geschreven. Daarvoor moet de enscenering zich eerst nog verplaatsen naar Tinseltown, beter gekend als Hollywood. En het is al even duidelijk dat Christmas wel op zijn poten zal terechtkomen, ondanks maffia-bemoeienissen.

De schrijfstijl is niet overweldigend, en de indruk overheerst dat de auteur vooral een filmcontract ambieert. Maar voor zij die vatbaar zijn voor de romantiek van de levensdromen is dit ongetwijfeld je van het.



De Tinseltown-maffia van Luca di Fulvio - oorspronkelijke titel La gang dei sogni - verscheen bij Karakter in 2011, vertaald uit het Italiaans door Anneke Panella-Drijver.
575 blz, isbn 9789061126089

Ferdinand von Schirach - Schuld

Ze lag in de badkuip. Het was warm, de badolie rook naar berkenhout en lavendel. Ze zag hem eerst niet. Hij had de deur achter zich dichtgedaan. Hij had zijn broek laten zakken, hij onaneerde. Dat was toch niet erg, zei hij en hij glimlachte onzeker. Uit de andere kamer hoorde ze de televisie. Ze schreeuwde. Thomas trapte de deur open, de klink raakte de man in zijn nieren. Hij verloor zijn evenwicht en viel over de rand van de badkuip. Hij lag in het water, bij haar, zijn hoofd op haar buik.

****

Een van de meest verrassende misdaadauteurs van de laatste jaren is een Duitse strafpleiter, Ferdinand von Schirach. In Misdaden zette hij de toon met pareltjes van verhalen, strak geschreven, maar toch empathisch. In Schuld gaat Von Schirach op hetzelfde elan verder. De verhalen zijn iets donkerder van toon, maar grijpen dankzij hun dichtbijhuis-onderwerpen wel aan. Een enkele uitzondering daarop is het iets mindere De sleutel, over enkele kleine criminelen die in aanvaring komen met de grote jongens. Verder blijft Von Schirach verrassen met een bundel die zo mogelijk nog beter is dan de vorige.

Schuld van Ferdinand von Schirach - oorspronkelijke titel Schuld - verscheen bij De Arbeiderspers in 2011, vertaald uit het Duits door Marion Hardoar en Hans Driessen. 
145 blz, isbn 9789029576130

Ascanio Celestini - Het barbiehuis

Ik bracht de foto naar het fotozaakje met 1-uursservice in het winkelcentrum. Cinecittà Due heet het. Het winkelcentrum, niet het fotozaakje. Het was een van de eerste van Rome. Er is een pleintje met een fontein, roltrappen en een glazen lift, winkeltjes en supermarkten. Het winkelcentrum is net een barbiehuis, voor poppen van vlees en bloed. Ik ken die plek goed, want als ik naar mijn werk ga, kom ik eerst langs de supermarkt, de schoenmaker en de pizzeria, en neem dan de roltrap naast het café en ga naar boven. Ik loop langs de babyspeciaalzaak en de huishoudwinkel, ga door de glazen deur naar buiten, steek een groot plein over en dan ga ik aan het werk in het grootste callcenter van Europa.
'Wat een prachtexemplaar ben je,' zei het hoofd human resources tegen me toen ik mijn cv liet zien, 'net een koe die de meeste melk produceert.'

***

Laat u vooral niet misleiden door cover en titel, want Het barbiehuis is niet de pretfabriek die je zou verwachten. De originele titel, Lotta di classe, oftewel klassestrijd, zit veel dichter bij de geest van het boek. Vier vertellers krijgen we voorgeschoteld. Ze delen familiebanden, zijn collega's of huisgenoten. Rode draad zijn twee plaatsen: het winkelcentrum, als een soort van echtemensen-barbiehuis, waar iedereen hetzelfde interieur koopt en zijn dromen tracht te verwezenlijken. De tweede plaats is het callcenter waar de werknemers pseudo-zelfstandigen zijn en worden betaald per oproep en per seconde, met een bestraffing als het gesprek te lang duurt. Tussen die plaatsen door ontspint zich een verhaal met en over een gefrustreerde puber, een dementerende oom, een meisje met een mismaakte mond en een appartement dat ontploft.

Acteur/auteur Ascanio Celestini steekt zijn ongenoegen over de sociale afbraakpolitiek van Berlusconi niet onder stoelen of banken. Een politiek die uitmondt in een klassestrijd waarin alleen nog het barbiehuis voor afleiding zorgt. Het verhaal lijkt eerst alle kanten op te gaan, maar gaandeweg worden de onderlinge verbanden duidelijk. Knap werk.

Het barbiehuis van Ascanio Celestini - oorspronkelijke titel Lotta di classe - verscheen bij Athenaeum - Polak & Van Gennep in 2010, vertaald uit het Italiaans door Charlotte Koopmans en Marjo Stam.
255 blz, isbn 9789025369057