Stephen Fry - De Fry kronieken

Mijn god, denkt u dat ik niet weet hoe wanstaltig genotzuchtig, narcistisch en kinderachtig ik moet klinken? Dat is het nu net. Mijn hele misnoegen is met mijn misnoegen. Hoe durf ik zo ontevreden te zijn? Hoe durf ik? Of: als ik zo ontevreden ben, waarom kan ik er dan tenminste niet mijn kop over houden?

***

Het is vast niet eenvoudig je te herinneren hoe je Stephen Fry hebt leren kennen. Misschien van zijn rol als Lord Melchett in Blackadder, als presentator van QI op BBC, van zijn reis door de USA, onlangs nog te zien op Canvas, of misschien zelfs van boeken als Speelbal of Geschiedenis maken. In 1997 publiceerde hij een eerste deel van zijn autobiografie, Moab is my Washpot, over zijn turbulente jeugd, waarvan hij  enige tijd doorbracht in de jeugdgevangenis. De Fry kronieken is deel 2 van de autobiografie, beginnend bij zijn jaren als student in Cambridge.

Fry beschrijft zichzelf als een genotzuchtig man, strevend naar roem, maar zich tegelijk pijnlijk bewust van zijn elitaire voorkomen. Een soort nuchterheid die er hem toe brengt zichzelf altijd voort in vraag te stellen. Terwijl de schrijf- en acteeropdrachten blijven toestromen passeert een resem van bekende TV- en filmpersoonlijkheden de revu: Hugh Laurie uiteraard, mede-auteur van A bit of Fry and Laurie, maar ook actrice Emma Thompson en komiek Rowan Atkinson. De Fry kronieken is meestal boeiende lectuur, soms erg grappig, al doen veel Britse jaren 80-showbizznamen niet eens een belletje rinkelen.

De Fry kronieken van Stephen Fry - oorspronkelijke titel The Fry Chronicles - verscheen bij Thomas Rap in 2011, vertaald uit het Engels onder redactie van Henny Corver. 
448 blz, isbn 9789060058466

Dimitri Verhulst - Monoloog van iemand die het gewoon werd tegen zichzelf te praten

Toen zei hij het. Daar vernam ik het voor het eerst. Dat hij wielrenner was. Meer nog: dat hij één der grootste en meest geliefde renners was die zijn landje ooit had grootgebracht. En hij liet zijn naam van zijn tong rollen, tegen zijn zin wellicht, omdat hij het gewend moest zijn dat zijn naam van andermans tongen rolde. Een veel te lastige naam, ik hoorde niet waar de voornaam eindigde en de familienaam begon en deed geen enkele moeite om hem te onthouden, ontmoedigd als ik was door de ijselijke klanken.

****

Als tussendoortje schreef Dimitri Verhulst Monoloog van iemand die het gewoon werd tegen zichzelf te praten - de lengte van de titel is omgekeerd evenredig met de dikte van het boek. Het boekje werd in Nederland uitgegeven in het kader van de Boekenweek, en nu ook in Vlaanderen uitgebracht. Het verhaal is dat van wielrenner Frank Vandenbroucke, al heet die in het boek Jens de Gendt. Het tragische einde van VDB, ooit dé grote belofte van het Belgische wielrennen, wordt door Verhulst in zijn gekende stijl uit de doeken gedaan vanuit het oogpunt van het hoertje dat de laatste uren meemaakte. De persartikelen van 13 oktober 2009 krijgen zo een nieuwe, intrigerende invulling. Dimitri Verhulst schrijft goeie kortverhalen. Niemand die daar nog aan kon twijfelen, sinds Mevrouw Verona daalt de heuvel af. Opnieuw een mooie vermelding op Verhulsts palmares.

Monoloog van iemand die het gewoon werd tegen zichzelf te praten van Dimitri Verhulst verscheen bij Uitgeverij Contact in 2011. 94 blz, isbn 9789025438012

Arne Dahl - Requiem

'Gijzeling aan Karlavägen. We zijn topmensen aan het verzamelen en we willen jou ook in het crisisteam. Je krijgt een adviseurshonorarium.'
Een crisisteam, dacht Hultin. Samen met deze man. Waldemar Mörner, de bureauchef met zijn blonde toupet, de formele chef van het A-team. De man die Hultin altijd boven zich had gehad, als een wolk tussen hem en de zon.

****

Aparte humor met een heel team van buitenbeentjes, bedenkingen bij de recente wereldpolitiek, en een wel zeer toevallig samenkomen van verschillende verhaallijnen. Het zijn de handelsmerken van de Zweedse misdaadauteur Arne Dahl. Wat te denken van een verhaal dat begint met een hold-up in een Stockholmse bank, waarbij de details langs geen kanten duiden op klassieke bankovervallers, en zelfs niet op terrorisme? Wat te denken wanneer een antiek bureau een plaatsje zoekt in het kluwen? En wat als het verhaal zich verplaatst naar Venetië, waar geheel toevallig een van de teamleden op vakantie is? Alleen een bont allegaartje als het A-team breit de lijntjes aaneen tot een wonderwel geloofwaardig geheel.

Gezien de atypische structuur is het niet zeker dat je er iets van lust, maar het zou zonde zijn als je het niet zou proberen. Je riskeert namelijk een van de beste misdaadauteurs van het voorbije decennium te missen. Deel 7 in de A-teamreeks, Requiem, verandert niets aan dat oordeel. De bankoverval leidt naar een Oost-versus-West-spionnenonderonsje, en dat op het moment dat de wereld een nieuwe schok te verwerken krijgt: Amerika opent de aanval op het rijk van Sadam Hussein. Het A-team waakt, maar zover als Irak reikt haar invloed helaas niet. Gelukkig reikt Dahls invloedssfeer wel al tot in onze contreien. Snel over naar nummer acht, graag.

Requiem van Arne Dahl - oorspronkelijke titel Dödsmässa - verscheen bij De Geus in 2011, vertaald uit het Zweeds door Ydelet Westra.
x blz, isbn 97890x

Elvira Seminara - Onheil

Wat is er, waarom doen jullie zo geheimzinnig? En ze keek ons lachend aan, keek naar de tafel en de borden en bestreek de hele wereld met het blauw van haar ogen, en daarna was alles anders.
Hoe krijgt ze het voor elkaar niet in het gat te vallen, dacht ik, toen ze verder liep.
Er was een greppel tussen mij en mijn man, midden in de keuken. We zorgden ervoor die te ontwijken, er niet in te vallen, zoals die keer op de Etna, vlak bij de krater.

****

De Italiaanse noir: een beklemmend gevoel, een alledaagse situatie die ontspoort, soms zelfs horrortrekjes. Denk aan auteurs als Eraldo Baldini (Mal'aria) of Niccolò Ammaniti (Laat het feest beginnen). En denk voortaan ook aan Elvira Seminara, auteur van Onheil, een typisch product van het genre waar Italië sterk in is.

Een klein Siciliaans huishouden - man en vrouw - krijgt versterking van een Oekraïense huishoudster, Ludmilla. De vrouw des huizes ziet spoken - ze lijdt onder een trauma uit het verleden. Er verdwijnen dingen in huis, het is bloedheet, haar man verdwijnt 's nachts uit de slaapkamer. Maar waar eindigt de waarheid en krijgt het trauma het laatste woord? Het broeit en het gist. Een climax kan niet uitblijven. Benauwend, klam, sinister debuut van Elvira Seminara.

Onheil van Elvira Seminara - oorspronkelijke titel L'indecenza - verscheen bij Serena Libri in het voorjaar van 2011, vertaald uit het Italiaans door Aafke van der Made.
199 blz, isbn 9789076270685