Pagina's

Posts tonen met het label humor. Alle posts tonen
Posts tonen met het label humor. Alle posts tonen

1 november 2017

Jean Echenoz - De spionne



***

Ik ben al een tijdje verloren Echenoz-tijd aan het inhalen. Uitgeverij De Geus publiceerde al meerdere van zijn romans, maar tot voor kort had ik daar niet veel aandacht aan besteed. Nochtans zijn het aangename boekjes, geschreven in een typische stijl. Vooral een aantal biografieën over min of meer vergeten helden is het lezen waard: Hardlopen over Emil Zátopek, Ravel en Flitsen over de uitvinder Tesla.

Echenoz' laatste wapenfeit is De spionne, iets helemaal anders dan we van hem gewoon zijn. Om te beginnen telt het boek twee of drie maal zoveel pagina's. En hoewel eerdere werken ook eerder luchtig van toon zijn, gaat Echenoz nu resoluut voor de humor. Een parodie, aangevuld met een stevige portie kolder.

De spionne uit de titel weet niet eens dat ze tot spionne voorbestemd is, tot ze van straat wordt geplukt door een Franse bijna-gepensioneerde kolonel van de geheime dienst. Hij ziet in haar een geschikte agente om Noord-Korea binnen te dringen en enkele geheimen te ontfutselen. Alleen moet ze eerst nog wat murw worden gemaakt, en daar komt een aantal amateur-misdadigers bij kijken.

Wat volgt heeft veel weg van een deurenkomedie. Een beperkt aantal personages vormt een amalgaam van relaties. Een ooit-populaire liedjesschrijver, een ex-bankovervaller, een stel amateuristische boeven én hun vrouwen blijken allemaal op een of andere manier met elkaar in verbinding te staan.  De verbanden beginnen uit te kristalliseren wanneer de feitelijke missie in Noord-Korea eraan komt. Ook die verloopt niet zonder slag of stoot.

De stijl van Echenoz blijft overeind, maar verder is niets wat het lijkt in deze verrassende, humoristische roman.

De spionne van Jean Echenoz - originele titel Envoyée spéciale - verscheen bij De Geus in 2017, vertaald uit het Frans door Reintje Ghoos en Jan Pieter van der Sterre.
284 blz, isbn 9789044536324

Francesco Recami - Lijken in de kast



****

In De galerijflat waande ene Amedeo Consonni zich de Italiaanse Sherlock Holmes. Hij hield een plakboek bij met artikels over moorden en ontvoeringen en dacht verschillende daarvan te kunnen oplossen. Dat liep, om het zachtjes uit te drukken, niet goed af. Lesje geleerd, zou je denken. Maar wanneer een verre kennis een kast aflevert aan zijn flat kan Consonni zijn oude instincten niet bedwingen. De kast bevat namelijk drie skeletten, aangetroffen tijdens verbouwingen in een oude boerderij.
Consonni staakte zijn getreuzel en haalde de skeletten voorzichtig uit de kast. Een voor een haalde hij ze uit hun plastic hoes en bij gebrek aan een betere plek legde hij ze op zijn tweepersoonsbed. Hij bekeek ze van een afstandje, op dat mooie bed met het kersenhouten hoofdeinde leken ze op hun gemak, maar toch alert.
Amedeo onderzoekt de zaak van de drie skeletten, niet beseffend hoe amateuristisch hij daarbij te werk gaat. Maar dat is slechts een van de verhaallijnen. Er zijn nog ontelbare andere personages die hun stempel drukken op het boek. Om en rond de galerijflat vinden we ook nog juffrouw Mattei Ferri, een ziekte veinzend nieuwsgierig aagje, en meneer De Angelis, een autoliefhebber die onverwachts een BMW Z3 onder zijn hoede krijgt.

De misverstanden en voorbarige conclusies stapelen zich op. Al wat maar enigszins fout kan lopen, gaat ook werkelijk fout. Recami schept kleurrijke, tot de verbeelding sprekende figuren. Je kan je zó het getier van een Italiaanse huisvrouw voorstellen, of het gejammer van haar man / pantoffelheld. Lijken in de kast is een erg amusant boek, en nog verrassend ook.

Eén puntje nog: Recami verwijst nogal eens naar het vorige boek. Echt noodzakelijk is de achtergrondkennis niet, maar je bent gewaarschuwd.

Lijken in de kast van Francesco Recami - originele titel Lijken in de kast - verscheen bij Serena Libri in 2017, vertaald uit het Italiaans door Rianne Aarts en Hilda Schraa. Verdeeld in België via EPO.
213 blz, isbn 9789076270951 

5 september 2016

De Belezen Belg (6): de Vlaamse gaai

Belgen in vertaalde boeken: wie zijn ze, wat doen ze? De Belezen Belg zoekt het uit.

Van Joachim Meyerhoff verscheen eerder de autobiografische roman Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest, een vaak grappig relaas over zijn kinderjaren middenin de psychiatrische inrichting waar zijn vader directeur is. In Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte trekt Meyerhoff naar München, waar hij ondanks een groot gebrek aan talent aan een theateropleiding begint. Omdat hij geen betaalbare kamer vindt, gaat hij bij zijn grootouders inwonen, een verbazingwekkend koppel - zij een actrice op leeftijd, hij een gepensioneerd filosoof -  dat de dag heeft ingedeeld op basis van alcoholconsumpties (van de champagne 's morgens tot de Cointreau voor het slapengaan). Meyerhoff wisselt verhalen over zijn theateropleiding (draag eens een gedicht voor als nijlpaard) af met het leven van de twee oudjes. Een tragikomische aanrader.


Maar daar was het de Belezen Belg eigenlijk niet om te doen. Wel om de wandeloutfit van de grootouders, die in schril contrast staat met hun gewoonlijke elegantie.
Al bij het ontbijt verschenen ze op wandeldagen in partnerlook. Dan droegen ze groene knickerbockers met zilveren gespen, degelijke wollen sokken en geruite overhemden. Het geheel werd gecompleteerd met grijze kraagloze jasjes en twee identieke groene hoedjes met blauw glanzende Vlaamsegaaienveren.
Tot ik dit las had ik me nog nooit serieus afgevraagd wat er zo Vlaams is aan een Vlaamse gaai. Is een Vlaamse gaai in het buitenland ook wel Vlaams? Het antwoord is ontluisterend. De gaai komt over heel Europa en een stuk van Azië voor. Niet direct een reden om hem specifiek Vlaams te noemen. De Vlaamse gaai is dan ook waarschijnlijk een vergissing. Met de vlammende kleuren van zijn verenkleed zouden de Fransen gesproken hebben van de gai flammant, waarna een of andere nitwit de flammant interpreteerde als flamand.  En Meyerhoff, de Duitser, die had het in zijn tekst wellicht niet eens over een gaai, maar over de veren van de Eichelhäher. Bij nader inzicht is er weinig Vlaams aan de Vlaamse gaai. Jammer, eigenlijk.

Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte van Joachim Meyerhoff - originele titel Ach, diese Lücke, diese Entsetzliche Lücke - verscheen bij Signatuur in 2016, vertaald uit het Duits door Jan Bert Kanon.
313 blz, isbn 9789056725518

23 juli 2016

Arne Dahl - Amsterdam-Stockholm



****

Al sinds het begin, met Kentucky Killer in 2003, ben ik fan van Arne Dahl. Toen was alleen nog maar de olijke bende van het A-team van de Zweedse politie in beeld, maar intussen hebben onze vrienden hun plekje gevonden bij de eerste pan-Europese politiedienst, Opcop. Met Amsterdam-Stockholm is het team al aan een derde avontuur toe, na Hebzucht en Woede. Net als in de voorgaande delen behandelt Dahl grote hedendaagse thema's: migratie, energie, Europa. En net als in voorgaande delen groeien ogenschijnlijk verschillende zaken organisch naar elkaar toe.

Amsterdam-Stockholm gaat aanvankelijk alleen over een onderzoek naar bedelaars die door een maffiabende over heel Europa worden uitgestuurd. Maar dan ontmoet Paul Hjelm, het Opcop-opperhoofd, de Franse Europese commissaris die dreigt gechanteerd te worden net nu ze een belangrijk project wil lanceren. De personages zijn zoals gewoonlijk gedenkwaardig, de dialogen heerlijk, de humor super. En ook belangrijk, het blijft vijfhonderd pagina's lang spannend.

Amsterdam-Stockholm van Arne Dahl - originele titel Blindbock - verscheen bij De Geus in 2016, vertaald uit het Zweeds door Ron Bezemer.
504 blz, isbn 9789044535907

26 april 2016

Joachim Meyerhoff - Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest



***

Joachim Meyerhoff groeit samen met zijn twee broers op in een villa middenin de psychiatrische inrichting waar zijn vader de scepter zwaait. Dat levert veel komische scènes op in een tijd waarin nog niet zo politiek correct werd gedaan.

Zo ben ik opgegroeid. Te midden van vijftienhonderd psychisch gestoorden en geestelijk en lichamelijk gehandicapten. Mijn broers en ik gaven de patiënten de meest uiteenlopende namen. We noemden ze ijskoud idioten, gekken of krankzinnigen. Maar ook stakkers, spasten, schizo's, mafketels, malloten en mongolen.

Maar na een hele reeks grappige anekdotes verandert de toon. De jeugd is voorbij, het huwelijk van de ouders loopt niet meer geweldig, en plots is niets meer zoals het ooit is geweest. Of beter: zoals het nooit is geweest, maar werd beleefd door de gekleurde bril van de kinderjaren. Joachim Meyerhoff gaat voor de lach én de traan, en hij doet dat goed.

Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest van Joachim Meyerhoff - originele titel Wann wird es endlich wieder so, wie es nie war - verscheen bij Signatuur in 2015, vertaald uit het Duits door Josephine Rijnaarts.
311 blz, isbn 9789056725082

17 februari 2016

Manuel Moyano - Het rijk van Jegorov



****

Op de valreep (nou ja) de meest verrassende roman van 2015: Het rijk van Jegorov van de Spaanse landbouwkundige Manuel Moyano. Het begint als een reportage over een Japanese expeditie naar een primitieve volksstam in Papoea-Nieuw-Guinea, en het eindigt als... ja, als wat eigenlijk?

Vanavond is pater Cuballó in de ufu verschenen met net zo'n vis als Izumi had gegeten en hij heeft hem voor onze ogen opengereten. Binnenin wemelde het van de witte wormpjes van ongeveer een centimeter lang en niet dikker dan een vislijn.

Die wormpjes zijn de bron van alle kwaad. Het gaat om een parasiet die zijn eitjes uitstrooit over het gehele lijf van wie er eentje binnenkrijgt, met een pijnlijke dood tot gevolg. Maar de parasiet heeft ook een prettige bijwerking: als de zieke een paar blaadjes van een plaatselijke plant krijgt toegediend, verwerft hij het eeuwige leven. De Japanners zien daar geld in, en hebben al snel een pak klanten onder Hollywoodsterren en Amerikaanse senatoren. Je ziet al van hier dat dat slecht moet aflopen, maar hoe je van een wormpje naar een strijd om de wereld gaat, dat moet Moyano toch even uitleggen.

Zo verrassend als de inhoud is, zo mogelijk nog vernieuwender is de vorm. Moyano wisselt om de paar bladzijden van register: van een dagboek naar een verhoor, van een pathologisch rapport naar een briefwisseling, en als afsluiter een relevanter namenregister dan ooit. Allemaal mooi geordend, waarbij de chronologie tot enkele decennia in de toekomst reikt. Scifi is het niet echt: ook in 2042 mailen we blijkbaar nog gewoon naar elkaar en is een honderdjarige uitzonderlijk. Wat het dan wel is: humor, avontuur, spanning, politiek en een onvergetelijke complottheorie. Samengevat: een uitzonderlijk goed boek.

Het rijk van Jegorov van Manuel Moyano - originele titel El imperio de Yegorov - verscheen bij Meridiaan Uitgevers in 2015, vertaald uit het Spaans door Jacqueline Visscher.
173 blz, isbn 9789048822614

22 november 2015

Hendrik Groen - Pogingen iets van het leven te maken



****

Niemand weet wie Hendrik Groen is, maar wellicht is het geen 83-en-een-kwart jaar oude man. De uitgever houdt wel vol dat Hendrik een debutant is, en dus geen gevierde Nederlandse schrijver die eens vreemd wou gaan met een andere uitgever. Maar wie Hendrik Groen ook is, zijn boek is in elk geval heerlijk.

Er is veel te doen over de plannen voor een levenseindekliniek. Speciaal voor mensen met een weigerachtige huisarts. De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde heeft het bedacht. Die vereniging heeft vast een groot ledenverloop.

Met veel humor beschrijft Hendrik zijn dagen in een verzorgingshuis in Amsterdam. Samen met enkele medestanders richt hij een rebellenclubje op. Elk om beurt zullen ze een dagje uit organiseren, liefst met een wijnproeverij achteraf. Het maakt het samenleven met klagende oudjes en een dwarse directrice wat draaglijker. De verhalen klinken soms wat overdreven (ter vergelijking: het meest opwindende wat in het rusthuis van mijn grootmoeder ooit gebeurde, was toen een negentigjarige man uit de badkamer van een minstens even oud vrouwtje kwam. Daar werd evengoed wekenlang kwaad over gesproken), maar blijven wel herkenbaar. Van vroeger was alles beter, tot kijk eens hoeveel míjn kleinkinderen nog op bezoek komen.

Gaandeweg komt de tristesse binnensluipen. De een wordt langzaam dement, een ander verliest enkele tenen. Ook voor een tachtiger is dat niet makkelijk te verwerken. In ieder geval heeft Hendrik zelf het jaareinde gehaald. Meer nog: begin 2016 verschijnt een nieuw dagboek. Hopelijk houdt de intussen vijfentachtigjarige tot dan lijf en leden in goede conditie.

Pogingen iets van het leven te maken. Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 1/4 jaar verscheen bij Meulenhoff in 2014. 
328 blz, isbn 9789029089975

12 oktober 2015

Andrea Camilleri - De poes en het vinkje



***

Het heeft een jaar of vijf geduurd, maar commissaris Montalbano is terug. Uitgeverij Prometheus kaapte de reeks weg bij Serena Libri, maar hield het na nauwelijks vier boeken voor bekeken. En dat terwijl er in Italië na De bloedakker nog tien romans gevolgd zijn. Andrea Camilleri heeft dit jaar Montalbano nummer 23 gepubliceerd, verhalenbundels niet meegerekend. Er volgt er nog eentje, in de hoop dat zijn negentig levensjaren hem dat nog toelaten.

Serena Libri lijkt de draad nu terug op te nemen. Zij het niet met een volbloeds Montalbano, maar met een verhalenbundel. Uitgeefster Annaserena Ferruzzi selecteerde acht van Camilleri's beste Montalbano-verhalen. De Siciliaanse commissaris gaat als vanouds zijn eigen weg.

Natuurlijk voerde commissaris Montalbano ondertussen zijn eigen parallelle onderzoek uit, heel onopvallend, in het geheim. En hij kwam tot de slotsom dat er binnenkort weer een aanslag zou plaatsvinden. Hij sprak er niet over met de hoofdcommissaris, hij keek wel beter uit, maar hij begon er wel over tegen Mimì Augello.
Nog los van het prettige weerzien met de tegendraadse Montalbano, zijn twistzieke geliefde Livia en de lichtjes gestoorde medewerker Catarè, is de selectie van Ferruzzi van hoog niveau. De misdaden lijken altijd eenvoudig - een kruimeldief die vrouwtjes op weg naar de mis berooft - maar het ligt altijd net iets anders. Niet moeilijker, maar wel anders. De maffia loert regelmatig om de hoek, maar heeft er zelden rechtstreeks iets mee te maken. Een beetje het leven zoals het is, maar dan op z'n Siciliaans.

De poes en het vinkje en andere verhalen van Montalbano van Andrea Camilleri verscheen bij Serena Libri in 2015, vertaald uit het Italiaans door Willy Hemelrijk.
181 blz, isbn 9789076270883

6 oktober 2015

Andrea Vitali - Juffrouw Jole wil een man



***

Juffrouw Jole werkt voor de gemeenteadministratie van Bellano, aan het Comomeer, en is vooralsnog ongehuwd. Ze droomt wel eens van haar prins op het witte paard, maar daar blijft het bij. Tot ze uitgenodigd wordt op een feestje bij een oude vriendin.

Dankzij het beetje wijn dat ieder van hen dronk, kwamen de meest uiteenlopende anekdotes over de huwelijkse staat ter tafel. In geen jaren had Jole zo moeten lachen en om niet bij de anderen achter te blijven had ze op een gegeven ogenblik haarzelf en haar bestaan als oude vrijster op de hak genomen, tot vermaak van haar tafelgenoten. De aanwezigheid van al die getrouwde vriendinnen, sommige hadden kinderen, had haar niet treurig gestemd. In tegendeel, het had haar nieuwe energie gegeven: alsof binnen in haar een nieuwe gedachte was opgebloeid, namelijk dat het leven vol verrassingen is en zij behalve de wens ook het recht had om hoop te hebben, om uit alle macht de droom van een man, een echtgenoot na te jagen.

Daarmee is de kiem gezaaid, maar de aspiraties komen pas in een stroomversnelling wanneer haar collega Iris, niet al te snugger en eerder achterbaks van aard, gaat trouwen en wegens problemen op het werk Jole niet eens uitnodigt voor het feest. De reeks misverstanden die daarop volgt zou in FC De Kampioenen niet misstaan (al ligt een vergelijking met De Collega's meer voor de hand). Alleen lijdt Vitali niet aan het gebrek aan inspiratie en frisheid waar de kampioenen na twintig jaar wel mee te kampen krijgen. Een amusant boek dus, geen hoogstaande literatuur, maar een mooi zomers tussendoortje.

Juffrouw Jole wil een man van Andrea Vitali - originele titel Un amore di zitella - verscheen bij Serena Libri in 2009, vertaald uit het Italiaans door Aafke van der Made.
151 blz, isbn 9789076270524

18 augustus 2015

P.G. Wodehouse - Jeeves, een man van eer



****

De verhalen over de oer-Britse butler Jeeves staan als wat oubollig te boek, maar laat dat je niet tegenhouden deze nieuwe vertaling van een klassieke Wodehouse te lezen. Het is namelijk jaren geleden dat een boek mij nog eens hardop aan het lachen bracht. Hoofdpersonage is Bertrand Bertie Wooster, lid van een roemrijk geslacht, en met weinig anders bezig dan met studentikoze grappen, overmatig drinken en lekker eten. Het verhaal begint wanneer tante Dahlia Bertie bij zich ontbiedt.
Hoe weinig kon ik vermoeden, terwijl ik over haar drempel stapte, dat ik vanaf dat moment in de kortste keren hopeloos verwikkeld zou raken in de meest hachelijke situaties, die de Woosterse ziel op de proef zouden stellen als nooit tevoren. Ik doel daarmee op de sinistere aangelegenheid betreffende Gussie Fink-Nottle, Madeline Bassett, de oude Pa Bassett, Stiffy Byng, de eerw. H.P. Pinker-de-Stinker, de achttiende-eeuwse zilveren roomkoe en het bruinlederen notitieboekje.
Pa Bassett blijkt te azen op de kok van tante Dahlia, en Bertie moet dat verhinderen door een zilveren roomkoe te bemachtigen. Het klinkt raar, maar er zit een zekere logica achter. Bertie moet zich toevallig toch naar het hol van de leeuw begeven, waar dochter Bassett zich eerst wel en dan weer niet wil verloven met een van Berties vrienden. Mocht die verloving afspringen, o gruwel, dan dreigt de jongedame te trouwen met Bertie zelf. En dat zou misschien nog erger zijn dan het zonder de kok van tante Dahlia te moeten stellen.

Een en ander leidt tot een lange reeks verwikkelingen rond de genoemde roomkoe en een bruinlederen notitieboekje vol achterklap. Bertie steelt de show terwijl zijn manservant Jeeves vanop de achtergrond in elke penibele situatie wel een oplossing te bieden heeft. Oubollig of niet, de humor van P.G Wodehouse is onklopbaar.

Jeeves, een man van eer van P.G. Wodehouse - oorspronkelijke titel The code of the Woosters - verscheen bij Uitgeverij IJzer in 2014, vertaald uit het Engels door Leonard Beuger.
302 blz, isbn 9789086841127

6 mei 2015

Joshua Ferris - Weer opstaan op een christelijk tijdstip



'Geïrriteerd?' zei ik. 'Ze hebben een website voor mijn praktijk gecreëerd, een Facebookpagina geopend onder mijn naam, hebben zonder toestemming foto's van me gemaakt, creepy foto's, en nu gebruiken ze mijn naam om over het hele internet commentaren achter te laten, me bij een of andere religie te betrekken, en de enige wettelijke claim die ik kan doen gelden is dat ik geïrriteerd ben?'

***

Iemand creëert een online-identiteit voor de New Yorkse tandarts Paul O'Rourke, inclusief website, twitteraccount en forumpseudoniem. Paul, een overtuigde atheïst met een sterke voorliefde voor godsdienstige gezinnen en hun dochters, gaat er op advies van zijn advocate niet al te sterk tegenin - dat zou averechts werken. De drie dames in zijn praktijk, waaronder één ex en één overtuigde kerkganger, begrijpen er niets meer van en denken dat Paul zelf achter de accounts zit. De daaruit voortkomende verwikkelingen zijn best grappig, tot Paul een nazaat blijkt te zijn van een oud bijbels volk waar nooit iemand van gehoord heeft. Ferris geraakt op dat moment de weg kwijt en begint pagina's lang te filosoferen over godsdienst en geloof. Een einde in mineur, kortom.

Weer opstaan op een christelijk tijdstip van Joshua Ferris - oorspronkelijke titel To Rise Again at A Decent Hour - verscheen bij De Arbeiderspers in 2015, vertaald uit het Engels door Dirk-Jan Arensman.
343 blz, isbn 9789029589925

19 april 2015

Bavo Dhooge - Scam alarm



Hij bleef er een moment lang zitten. Het had geen zin om dat hooi opzij te schuiven en het lijk nog eens te bekijken. Hij had het al gezien. Carl had geen idee aan wat het lag dat hij op slag zo wakker was.

****

1956. Een New Yorkse reclameman - een van de Mad Men - parkeert zijn Plymouth bij het motel van Donnie en zijn moeder. De achtjarige Donnie vindt dat verdacht en stuurt zijn vriend Buddy op onderzoek. Het dashboard ligt vol bebloede zakdoekjes en in de koffer zit een lijk verstopt; dat heeft Donnie duidelijk gezien. Hij besluit Harp zijn eigen geheim te vertellen, over nog een ander lijk, verborgen in het hooi in de schuur. Dat maakt Donnie en Harp zo'n beetje tot partners. Maar Harp is op de vlucht voor een tabaksbaas, en hij sleurt Donnie mee naar een televisiestudio in LA.

De achtste LA-thriller van Bavo Dhooge heeft alle gekende elementen. Een vader-zoonrelatie, een pak plotwendingen, personages met een hoekje af, en veel humor (zij het iets minder Tarantino dan gewoonlijk). Paniek is voorbarig, maar toch: hierna volgen nog slechts twee LA-thrillers. Daarna weer eens iets anders. Maar dat komt wel weer goed, Dhooge kennende.

Scam alarm van Bavo Dhooge verscheen bij Houtekiet in 2015.
264 blz, isbn 9789089243232

22 december 2014

Joseph O'Neill - De hond



Ik denk graag dat ik nieuwsgierig probeer te zijn naar anderen zoals ik zou willen dat die anderen nieuwsgierig zijn naar mij, namelijk op een manier die niet veel afwijkt van de oorspronkelijke betekenis van nieuwsgierigheid: zich bekommeren. Ik probeer geen bemoeial te zijn.

***

Een boek over een schlemiel gaat er altijd wel in, zeker als het nog om te lachen is ook. Het hoofdpersonage in De hond - zijn naam komen we niet te weten - verhuist van New York naar Dubai om er de belangen te behartigen van de schatrijke familie Batros, en ook wel om zijn ex te ontlopen. Het komt erop neer dat hij handtekeningen zet wanneer hem dat gevraagd wordt, mails bedenkt die hij vervolgens niet verstuurt, en ondertussen nog tijd over heeft voor een zoektocht naar een andere inwijkeling, de spoorloos verdwenen Ted Wilson.

X. meent dat hij zich voldoende indekt tegen mogelijke misstappen van de Batrossen door middels een stempel naast zijn handtekening alle verantwoordelijkheid af te wijzen. Het staat in de sterren geschreven dat de familie Batros noch de Verenigde Arabische autoriteiten zich daar veel van aantrekken. Veel spanning zit er dus niet in. Wel krijg je een overvloed aan lange, maar wel grappige, redeneringen en opsommingen. Het duurt bijvoorbeeld twee bladzijden en tien paragrafen, inclusief subparagrafen, alvorens hij tot de conclusie komt dat hij zijn schuldgevoel over de slechte behandeling van immigranten in de Emiraten kan afkopen door een maandelijkse donatie aan Human Rights Watch.

Hulde aan Joseph O'Neill voor de tragikomische avonturen van de schlemiel uit Dubai, de inventiviteit en de uitstekende stijl. Beter doen dan zijn vorige roman Laagland is moeilijk, maar De hond komt toch aardig in de buurt.

De hond van Joseph O'Neill - oorspronkelijke titel The Dog - verscheen bij De Bezige Bij in 2014, vertaald uit het Engels door Ton Heuvelmans.
300 blz, isbn 9789023487098

1 augustus 2014

Fred Vargas - De verdwijningen



'Lina heeft die nacht', zei ze langzaam, 'het Woeste Leger voorbij zien trekken.'
'Wie?'
'Het Woeste Leger', herhaalde de vrouw zacht. 'En Herbier was daarbij. En hij schreeuwde. En drie anderen ook.'

****

Het Woeste Leger, een soort troep van middeleeuwse wraakengelen, duikt weer op in het Normandische Ordebec. Een van de dorpelingen heeft het Leger gezien, en concludeert dat vier mannen zullen sterven, zoals dat in het verleden al nog gebeurde. Het gaat daarbij steeds om mannen die iets op hun kerfstok hebben. De dood van illegale jager Herbier komt dus niet als een verrassing. Twee anderen heeft Lina ook gezien, maar wie is de vierde? En klopt het dat die zijn dood kan afkopen door zelf aan het moorden te gaan?

Eigenlijk heeft dat alles weinig met commissaris Adamsberg te maken, maar na een aanvaring met een familie rijke industriëlen is het beter dat hij Parijs even achter zich laat. De zaak is bovendien een kolfje naar zijn hand: niemand beter dan de dromerige, onthechte Adamsberg om het op te nemen tegen spoken, legenden en geruchten. Natuurlijk zijn de trouwe adjudanten ook weer van de partij, net als Adamsbergs zoon, die in een vorig boek opeens opdook.

De boeken van Fred Vargas zijn met geen andere te vergelijken. Speels, intuïtief, humoristisch. Met een onnavolgbare Adamsberg in de hoofdrol en een narcoleptische politieman en een van vandalenstreken herstellende duif in heerlijke bijrollen. Vargas is uniek en absoluut niet te missen.

De verdwijningen van Fred Vargas - oorspronkelijke titel L'armée furieuse - verscheen bij De Geus in 2014, vertaald uit het Frans door Rosa Pollé en Nini Wielink.
412 blz, isbn 9789044521597

30 maart 2014

Bavo Dhooge - Sushi King



'Weet je dat dit alsmaar meer op een farce begint te lijken?' vroeg Bo. 'Ik verwacht elk moment Groucho Marx. Hoeveel waanzinniger kan het nog worden?'

****

Je weet pas écht dat het lente is wanneer er een nieuwe Bavo Dhooge in de bus valt. De thrillers met een twist komen steevast de eerste zonnestralen nog wat versterken. Sushi King is deel zes in de LA-reeks, en (misschien op Stiletto Libretto na) de beste tot nu toe.

Een halfgare crimineel, een eenzame loser en een knappe hartenbreekster, meer is er in het universum van Bavo Dhooge niet nodig om een goed boek te brouwen. Plus uiteraard enkele grappige, met bloed overgoten scènes, een pak plotwendingen en een hoofdpersonage dat je in de verste verte niet had verwacht. Het onderwerp van alle commotie in Sushi King is namelijk een vis, een arowana van tachtigduizend dollar en een doorn in het oog van Betsy, wier man hele avonden naar een aquarium zit te staren. Na een moord in de metro geraakt Bo Dodge bij de zaak betrokken, een voortvluchtige die in de metro als mime-acteur zijn loon tracht te verdienen. Als klap op de vuurpijl heeft ook de Zwaardvis, een organisator van illegale vissengevechten, zijn oog laten vallen op de arowana.

Zelden krijg je zoveel flashbacks en flash-forwards te verwerken als in Sushi King. Elke sprong in de tijd onthult iets uit verleden of toekomst én kondigt een volgende gekke plotwending aan. Even stoppen met lezen zit er dus niet in. Zoveel fantasie in een zo ingenieuze structuur: dat kan alleen Bavo Dhooge.

Sushi King van Bavo Dhooge verscheen bij Houtekiet in 2014.
268 blz, isbn 9789089242716

21 juli 2013

Dimitri Verhulst - De laatkomer



Hoewel volkomen opzettelijk, is het zeer tegen mijn zin dat ik iedere nacht opnieuw in mijn bed schijt. Mij te verlagen tot deze zelfonterende daad is waarlijk de lastigste consequentie van de ietwat zotte levensweg die ik op mijn oude dag ben ingeslagen.

***

Désiré Cordier heeft besloten te doen alsof hij dement wordt, en hij heeft er nog zijn plezier in ook. Dat is het originele uitgangspunt van De laatkomer, de nieuwe roman van Dimitri Verhulst. Na een mislukte poging het Vlaams-nationalisme op de korrel te nemen, keert hij terug naar een genre waar hij wel goed in is: de pijnlijke humor die we ook kennen uit De helaasheid der dingen. Het knisperende en frisse taalgebruik is er uiteraard weer bij, het snedige is er daarentegen een beetje af.


De laatkomer van Dimitri Verhulst verscheen bij Atlas Contact in 2013.
140 blz, isbn 97890x25441463

6 juni 2013

Jussi Adler-Olsen - Het Marco-effect



Marco wist wat er mis was met Samuel. Als je geen jongetje meer leek, dan was je niet geschikt om te bedelen. Hoewel Marco vijftien was, zag hij er nog steeds uit als dertien, dus voor hem was het gemakkelijk genoeg. Grote, kinderlijke ogen, klein voor zijn leeftijd, bijzonder klein zelfs, nog steeds met een zachte huid en mooi haar, in tegenstelling tot Samuel, Pico en Romeo, die een grovere huid en stoppels hadden gekregen.

****

Hoera: het olijke trio van afdeling Q van de Deense politie is terug. Het Marco-effect is het vijfde deel in de reeks, en misschien wel het beste tot nu toe. Carl, Assad en Rose blijven elkaar de duivel aandoen, in wisselende bondgenootschappen, hoewel ze zich nu ook moeten wapenen tegen inmenging van de nieuwe politiechef.

Het verhaal draait rond een jongen, Marco, die zijn 'familie' ontvlucht, feitelijk niet meer dan een sekteachtige bende van bedelaars en zakkenrollers. Wanneer Marco over het lijk van een Deense man tuimelt, blijkt dat ze ook voor moord hun hand niet omdraaien. Het spoor leidt naar een schandaal op het ministerie van ontwikkelingssamenwerking en het dreigende faillissement van een bank.

Zo slaagt Adler-Olsen erin enkele actuele thema's binnen te smokkelen: de bankencrisis, rondreizende dievenbendes, corruptie op het hoogste niveau. Ondertussen speelt Marco een kat- en muisspel met zijn voormalige familie én met Carl en co, niet wetend wie hij kan vertrouwen. Overmatig gebruik van het woord kan averechts werken, maar ik denk dat het woord 'pageturner' hier wel degelijk op zijn plaats is.

Het Marco-effect van Jussi Adler-Olsen - oorspronkelijke titel Marco effekten - verscheen bij Prometheus in 2013, vertaald uit het Deens door Kor de Vries.
510 blz, isbn 9789044621143

29 december 2012

Niccolò Ammaniti - Een delicaat moment



Als de Tang wakker was geweest, had hij zijn vriend Robbi Cafagna herkend, gekleed in een streepjesjurkje en met twee zonnen rondom zijn ogen geschilderd, languit, dood, tussen de aardkluiten van een omgeploegde akker.

**

"Korte verhalen brengen geen lire op", kreeg Niccolò Ammaniti te horen in 1995, waarop hij Het laatste oudejaar van de mensheid schreef, "dat het midden hield tussen een lang verhaal en een roman". Volgens zijn uitgever was het niettemin Ammaniti's minst verkochte boek van allemaal (vergeleken met latere kleppers als Ik ben niet bang en Ik haal je op, ik neem je mee). Louter de naam Ammaniti op de cover zal wellicht toch voor aardige verkoopcijfers zorgen voor zijn nieuwe verhalenbundel, Een delicaat moment. De vraag is of dat terecht is.

Een delicaat moment bestaat uit verhalen die al eerder werden gepubliceerd. Het langste verhaal, Jij bent mijn schat, werd al in het Nederlands uitgebracht in 2006 en verscheen ook in de bundel Misdaden. Een zestal verhalen in Kikkers en kikkervisjes werd geschreven als inleiding op een uiteenzetting van zijn vader over de adolescentie. Met telkens een open einde is dat eraan te merken.

Gelukkig zijn er ook betere stukjes, meestal van het absurde humor- en/of seksbeluste tieners-type. Helaas hebben we ook dat al een beetje gehad. Ammaniti vraagt zich in het voorwoord af waarom het genre 'kort verhaal' zo weinig aantrekkelijk is voor lezers. Je hebt het antwoord net bijeengeschreven, beste man.
Een delicaat moment van Niccolò Ammaniti - oorspronkelijke titel Il momento è delicato - verscheen bij Lebowski Publishers in 2012, vertaald uit het Italiaans door Etta Maris.
373 blz, isbn 9789048815784

27 oktober 2012

Fabio Genovesi - Vissen voeren



Er zijn vrouwen die hun carrière opofferen voor de liefde, andere die de liefde opofferen voor hun carrière. Jij hebt geen van beide, jij offert je op en meer niet. Mijn god, wat triest.

****

Leven is kiezen, en soms loopt het niet goed af. Ik schreef het nog maar pas over Grossi's Van acquit. Het blijkt een populair thema onder de nieuwe generatie Italiaanse auteurs. Ook Tiziana uit Fabio Genovesi's Vissen voeren heeft een keuze gemaakt. Na haar studies in Berlijn is ze teruggekeerd naar Muglione, een dorp in Toscane, om er een jeugdcenter te leiden. Alleen laat de jeugd het massaal afweten en komen alleen de oudjes er hun tijd verdoen. Eén jongeling weet ze wel te bereiken (lees: binnendoen): Fiorenzo, een eenarmige heavy metal-zanger die in ruzie leeft met zijn vader. Die is dan weer de trainer en ontdekker van wielerrevelatie Mirko, alias het Kampioentje. Rond die personages spint Genovesi een web van onderlinge relaties, grote verwachtingen en stukgelopen dromen. Heerlijke personages, grappig geschreven met een tragikomische noot. Mooi debuut.

Vissen voeren van Fabio Genovesi - oorspronkelijke titel Esche vive - verscheen bij Signatuur in 2012, vertaald uit het Italiaans door Manon Smits en Pieter van der Drift.
384 blz, isbn 9789056724122

17 augustus 2012

Arne Dahl - Verdwenen onschuld



Het was een lage, drukkende hemel die het dorpje leek te willen omsluiten met een goed afgegrensd gewelf. Een stuk van het universum, zorgvuldig afgebakend van de rest.
Sara Svenhagen huiverde. Ze had die huivering kunnen interpreteren als een effect van de toenemende avondkou, maar dan zou het zijn of ze alle andere aspecten ervan wilde ontwijken.

****

Wát een fantastische auteur is die Arne Dahl toch. Ik had het al voorspeld bij de eerste boeken, als ik even onbescheiden mag zijn, en hij maakt het nu toch al acht boeken waar. De mix is nochtans altijd dezelfde: het weergaloze A-team krijgt een reeks van misdaden voorgeschoteld die op onnavolgbare doch plausibele wijze met elkaar verbonden blijken. Minstens een van de teamleden raakt persoonlijk betrokken en het gaat altijd over een maatschappelijk hot item. Dat alles gebracht met de unieke humor van een negenenveertigjarige redacteur uit Stockholm.

In Verdwenen onschuld wijdt het team zich, bij gebrek aan internationaal gericht werk, aan de verdwijning van een veertienjarig meisje tijdens een schoolreis. In de buurt blijken niet minder dan drie pedofielen te wonen, die meteen als verdachte worden beschouwd. Of is Emily er dan toch vandoor gegaan met 'een lokale motorcrosser van zeventien lentes met een onweerstaanbaar donzig snorretje'? In ieder geval is er meer aan de hand dan de verdwijning alleen.

In zijn unieke stijl - hoegenaamd niet opdringerig - waarschuwt Arne Dahl voor wat er zoal gebeurt op de moeilijkst te controleren plaats ter wereld: het internet. Allerhande gespuis vindt er elkaar, en dat quasi onder onze neus. Met die perverse uitwassen krijgt een heerlijk, luchtig boek dan toch nog een donker randje.

Verdwenen onschuld van Arne Dahl - oorspronkelijke titel Mörkertal - verscheen bij De Geus in 2012, vertaald uit het Zweeds door Tineke Jorissen-Wedzinga.
412 blz, isbn 9789044521139